ตอนที่ 11 —

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยรวม นพกรไม่ได้นอนคลุมโปงอีกต่อไปแล้ว เขานั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง มือถือหนังสือเล่มเล็ก ๆ ที่หมอภูริทัตให้มา ดวงตาของเขาไม่ได้เหม่อลอยเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับฉายแววครุ่นคิดและบางครั้งก็มีความสงบปรากฏขึ้นบนใบหน้า ‌หมอภูริทัตเดินเข้ามาหาตามปกติ รอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่บนใบหน้า

“สวัสดีครับคุณนพ วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ” หมอภูริทัตเอ่ยทักทาย

นพกรเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ดวงตาประสานกับหมอภูริทัต เขาไม่ได้หลบสายตาอีกแล้ว “สวัสดีครับหมอ ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ไปได้เยอะแล้วครับ”

“แล้วเป็นอย่างไรบ้างครับ ​ได้ข้อคิดอะไรบ้างไหม” หมอถามด้วยความสนใจ

นพกรพยักหน้าช้า ๆ “ผม... ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยครับหมอ ว่าการที่เราคิดมากเกี่ยวกับอดีตหรือกังวลกับอนาคต มันทรมานได้ขนาดนี้ พอผมลองอยู่กับลมหายใจอย่างที่หมอสอน ‍ผมก็รู้สึกสงบขึ้นจริง ๆ ครับ บางทีความคิดร้าย ๆ มันก็แค่แวะมา แล้วก็ไป ถ้าเราไม่ไปยึดติดกับมัน”

หมอภูริทัตยิ้มอย่างอ่อนโยน ‌“ถูกต้องเลยครับคุณนพ ความทุกข์ไม่ได้อยู่ที่เหตุการณ์ภายนอกเสมอไป แต่มันอยู่ที่การรับรู้และปฏิกิริยาของใจเราต่อเหตุการณ์นั้นต่างหาก กายป่วยได้ ใจไม่จำเป็นต้องป่วยตาม”

นพกรพยักหน้าช้า ๆ “แต่บางครั้ง... มันก็ยากนะครับหมอ ‍ยากเหลือเกินที่จะไม่คิดถึงเรื่องที่ว่าผมจะต้องฟอกไตไปตลอดชีวิต ผมจะใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นไม่ได้แล้ว ผมไม่มีอนาคตแล้ว” น้ำเสียงของเขายังคงมีความหม่นหมองเจืออยู่ลึก ๆ

“ผมเข้าใจครับคุณนพ ความรู้สึกแบบนั้นเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ทุกคนที่ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต” หมอภูริทัตขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ “แต่ลองคิดดูนะครับ ​ถ้าเรามองว่าการไม่มีอนาคตอย่างที่เคยจินตนาการไว้ เป็นการเปิดโอกาสให้เราได้สร้างอนาคตแบบใหม่ แบบที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อนล่ะครับ”

นพกรเลิกคิ้วเล็กน้อย “อนาคตแบบใหม่เหรอครับหมอ ผมจะสร้างอะไรได้อีก ในเมื่อผมต้องอยู่กับเครื่องฟอกไตไปตลอดชีวิต”

“คุณนพครับ ร่างกายของเราเป็นเพียงยานพาหนะชั่วคราวที่พาเราเดินทางในโลกนี้ วันหนึ่งมันก็ต้องร่วงโรยและแตกสลายไป ​ไม่ว่าเราจะแข็งแรงแค่ไหนก็ตาม” หมอภูริทัตอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่หนักแน่น “แต่สิ่งที่อยู่ภายในเรา จิตใจของเรา ความสามารถในการเรียนรู้ การเข้าใจชีวิต การให้ความรัก ​ความเมตตา และการสร้างสรรค์สิ่งดีงามต่างหาก ที่เป็นสิ่งไม่ตาย และเป็นสิ่งที่เราสามารถพัฒนาให้งอกงามได้ไม่จำกัด ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพร่างกายแบบใดก็ตาม”

นพกรเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่หมอภูริทัตพูด

“ลองคิดถึงคนมากมายบนโลกนะครับคุณนพ ที่แม้ร่างกายของพวกเขาจะไม่สมบูรณ์ แต่พวกเขาก็ยังคงสามารถสร้างสรรค์สิ่งยิ่งใหญ่ หรือเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่นได้ บางคนอาจจะมองไม่เห็น แต่เขาก็สามารถแต่งเพลงที่ไพเราะจับใจได้ บางคนอาจจะเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ แต่เขาก็สามารถเขียนหนังสือที่เปลี่ยนแปลงโลกได้” หมอภูริทัตเว้นจังหวะ “สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มาจากกำลังกายเลยนะครับคุณนพ แต่มันมาจากพลังของจิตใจที่เข้มแข็งและเปี่ยมด้วยปัญญา”

“แล้วผม... ผมจะทำอะไรได้บ้างครับหมอ” นพกรเอ่ยถาม แววตาเริ่มมีประกายแห่งความหวังเล็ก ๆ

“คำตอบนั้นอยู่ในตัวคุณนพเองครับ” หมอภูริทัตยิ้ม “ก่อนหน้านี้คุณนพมีความสนใจอะไรเป็นพิเศษบ้างไหมครับ งานอดิเรกอะไรที่เคยทำแล้วมีความสุข หรืออะไรที่เคยฝันอยากจะทำ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ”

นพกรนิ่งคิด ใบหน้าของเขาฉายแววรำลึกถึงอดีต “เมื่อก่อนผมชอบวาดรูปครับหมอ ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว แต่พอโตขึ้นก็ไม่ค่อยได้วาดเท่าไหร่ พอป่วยก็ยิ่งไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยครับ”

“วาดรูปเหรอครับ” หมอภูริทัตตาเป็นประกาย “นั่นเป็นสิ่งที่ดีมากเลยนะครับคุณนพ การวาดรูปเป็นการแสดงออกถึงความรู้สึกภายใน เป็นการสร้างสรรค์สิ่งสวยงาม เป็นการฝึกสมาธิไปในตัวด้วยนะครับ”

“แต่ผมคงวาดอะไรสวย ๆ ไม่ได้แล้วมั้งครับหมอ มือผมก็ไม่ค่อยมีแรงเหมือนเมื่อก่อน” นพกรตอบด้วยน้ำเสียงท้อแท้

“ไม่จำเป็นต้องวาดสวยที่สุดในโลกหรอกครับคุณนพ” หมอภูริทัตปลอบโยน “ขอแค่คุณนพได้ทำในสิ่งที่ใจชอบ สิ่งที่ทำให้คุณนพรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ ยังสามารถสร้างสรรค์สิ่งสวยงามได้ นั่นก็เพียงพอแล้วครับ ไม่ได้ทำเพื่อใครอื่น แต่ทำเพื่อตัวคุณนพเอง เพื่อให้จิตใจได้พักผ่อน ได้สนุก ได้อยู่กับปัจจุบันขณะอย่างมีความสุข”

นพกรเงียบไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่หม่นหมอง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการใคร่ครวญ เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทา แต่ในใจของเขากลับเริ่มมีสีสันบางอย่างปรากฏขึ้น

“ถ้าอย่างนั้น... หมอพอจะหาอุปกรณ์วาดรูปมาให้ผมได้ไหมครับ” นพกรหันกลับมามองหมอภูริทัต แววตาของเขามีความมุ่งมั่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

หมอภูริทัตยิ้มกว้าง “ได้สิครับคุณนพ ผมจะลองหามาให้”

ในวันต่อมา หมอภูริทัตได้นำสมุดวาดเขียนเล่มเล็ก ๆ พร้อมดินสอสีและยางลบมาให้นพกร นพกรรับมาด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เขาลูบไล้กระดาษและดินสอสีอย่างเบามือ เหมือนกับได้กลับไปพบเพื่อนเก่าที่จากกันไปนาน

“ขอบคุณครับหมอ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ รอยยิ้มแรกที่หมอภูริทัตได้เห็นจากเขาอย่างชัดเจน

นพกรเริ่มวาดรูปทันที มือที่เคยอ่อนแรงและสั่นเทาค่อย ๆ จับดินสออย่างมั่นคงขึ้นทีละน้อย ภาพแรก ๆ ที่เขาวาดออกมาอาจจะยังไม่สมบูรณ์ แต่เขาก็ไม่ได้ย่อท้อ เขาวาดสิ่งที่เขานึกถึง บางทีก็เป็นภาพธรรมชาติที่เคยเห็นจากในหนังสือ บางทีก็เป็นภาพความทรงจำในวัยเด็ก หรือบางครั้งก็เป็นเพียงรูปทรงเรขาคณิตที่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกภายใน

การวาดรูปกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของนพกร มันช่วยให้เขาลืมความเจ็บปวดทางกายไปชั่วขณะ ช่วยให้จิตใจของเขาได้จดจ่ออยู่กับปัจจุบัน ไม่ต้องฟุ้งซ่านไปกับความกังวลในอนาคต หรือความเสียใจในอดีต ห้องพักผู้ป่วยรวมที่เคยเงียบเหงา บัดนี้มีสีสันเล็ก ๆ จากภาพวาดของเขาประดับอยู่ข้างเตียง

หลายวันผ่านไป นพกรมีสีหน้าสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ปฏิเสธการพูดคุยกับเพื่อนร่วมห้อง หรือแม้แต่พยาบาลอีกต่อไป เขากล้าที่จะแบ่งปันเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับภาพวาดของเขาให้กับคนอื่นฟัง และบางครั้งก็ถึงขั้นเสนอที่จะวาดภาพเล็ก ๆ ให้กับเพื่อนร่วมห้องที่กำลังเบื่อหน่าย

หมอภูริทัตเข้ามาเยี่ยมในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง เขาสังเกตเห็นภาพวาดใหม่ ๆ ที่นพกรวาดไว้ ภาพล่าสุดเป็นภาพทิวทัศน์ของภูเขาและแม่น้ำที่ดูสงบเงียบ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลงมา สะท้อนถึงความหวังที่กำลังผลิบานในใจของนพกร

“สวยมากเลยนะครับคุณนพ ภาพนี้ดูสงบและเย็นตามาก” หมอภูริทัตชื่นชม

นพกรยิ้มกว้างกว่าที่เคย “ผมจินตนาการถึงสถานที่ที่ผมอยากจะไปครับหมอ อยากไปนั่งอยู่ริมแม่น้ำ มองดูภูเขา ปล่อยให้ความคิดต่าง ๆ ลอยไปกับสายลม”

“ความปรารถนาแบบนั้นเป็นสิ่งที่ดีครับคุณนพ” หมอภูริทัตกล่าว “มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าชีวิตของเรายังมีสิ่งที่สวยงามรอให้เราออกไปค้นหา และต่อให้เรายังไม่สามารถไปถึงที่นั่นได้ด้วยร่างกายของเรา จิตใจของเราก็สามารถไปถึงที่นั่นได้เสมอ ผ่านการจินตนาการและการสร้างสรรค์”

นพกรพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขามองไปที่ภาพวาดของตัวเองอีกครั้ง ราวกับกำลังมองเห็นอนาคตบางอย่างที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของเขาเอง

“หมอครับ... ผมคิดว่าผมพอจะเข้าใจแล้วว่าการมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร” นพกรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมอาจจะไม่ได้มีชีวิตที่เหมือนคนอื่น ไม่ได้วิ่ง ไม่ได้เดินทางไกล ๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่ผมก็ยังสามารถสร้างสรรค์สิ่งสวยงามได้ ยังสามารถรู้สึกถึงความสุขและความสงบภายในได้”

หมอภูริทัตยิ้มอย่างพึงพอใจ นี่คือความก้าวหน้าครั้งสำคัญของนพกร การยอมรับและการค้นพบคุณค่าในตัวเอง

“และผมก็คิดว่า... ผมอยากจะลองทำอะไรบางอย่างครับหมอ” นพกรกล่าวต่อ แววตาของเขามีความมุ่งมั่นและประกายแห่งความกล้าหาญที่หมอภูริทัตไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในตัวเขา

“อะไรครับคุณนพ” หมอภูริทัตถามด้วยน้ำเสียงกระตุ้น

นพกรกำดินสอสีในมือแน่น เขาจ้องมองไปที่ภาพวาดภูเขาและแม่น้ำเบื้องหน้า จากนั้นก็หันมาสบตากับหมอภูริทัตอย่างไม่ลังเล

“ผมอยากจะวาดภาพให้แม่ครับหมอ... ภาพที่สวยที่สุดเท่าที่ผมจะวาดได้ และผมอยากจะวาดให้คนอื่น ๆ ด้วย... ผมอยากจะลองใช้ศิลปะของผม... ช่วยเหลือคนอื่นให้มีความสุขได้เหมือนที่หมอช่วยผมครับ”

คำพูดของนพกรทำให้หมอภูริทัตประหลาดใจและรู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง นี่คือการเปลี่ยนแปลงจากความสิ้นหวังไปสู่การเป็นผู้ให้ การค้นพบคุณค่าในตัวเองที่แท้จริง

“นั่นเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมากครับคุณนพ” หมอภูริทัตกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ผมมั่นใจว่าคุณทำได้แน่นอนครับ”

นพกรยิ้มตอบ แต่ในรอยยิ้มนั้นยังมีความกังวลซ่อนอยู่เล็กน้อย

“แต่... ผมไม่แน่ใจครับหมอ ว่าผมจะทำได้ดีพอ และ... ผมก็ยังไม่รู้ว่าหลังจากนี้ชีวิตผมจะเป็นอย่างไรต่อไป” เขากล่าวพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ “ผมจะอยู่กับมันได้จริง ๆ เหรอครับหมอ กับชีวิตที่ต้องฟอกไตไปตลอด กับการต้องอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

เขาเลื่อนมือไปลูบภาพวาดภูเขาและแม่น้ำอีกครั้ง ดวงตาของเขามีแววความปรารถนาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม และหันกลับมามองหมอภูริทัตด้วยคำถามที่ยังคงค้างคาใจ... “หมอครับ... ผมจะสามารถออกไปใช้ชีวิตข้างนอก... เหมือนคนอื่นได้อีกครั้งไหมครับ?”