ตอนที่ 16 —

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยรวมอีกครั้ง หากเป็นเมื่อก่อน แสงนี้อาจทำให้เปลือกตาที่หม่นหมองของนพกรยิ่งรู้สึกแสบตาและหงุดหงิด แต่ในวันนี้ แสงสีทองอ่อนโยนที่อาบทาทั่วห้องกลับเป็นเหมือนคำทักทายที่อบอุ่น เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รอคอย ชายหนุ่มไม่ได้นอนคลุมโปงมิดชิดเหมือนเช่นเคยอีกแล้ว ร่างกายที่เคยซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงยังคงต้องการการพักผ่อน ‌แต่จิตใจที่เคยอ่อนแอและจมดิ่งในความมืดมิดนั้นกลับผลิบานขึ้นมาใหม่ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่ได้รับน้ำและแสงจนแตกหน่อเป็นต้นกล้าเล็กๆ

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ มองเพดานสีขาวเรียบๆ ที่เคยรู้สึกเหมือนเป็นกำแพงขังวิญญาณ ตอนนี้มันกลับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของห้องที่ให้ความปลอดภัยและสงบ ใบหน้าของนพกรยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฟอกไตที่ดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ แต่แววตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มันทอประกายแห่งความเข้าใจและความสงบที่ยากจะอธิบาย มือเรียวที่เคยกำแน่นด้วยความโกรธแค้นต่อโชคชะตา ​ตอนนี้กลับวางประสานกันอย่างผ่อนคลายอยู่บนหน้าอก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รับรู้ถึงลมที่ไหลผ่านเข้าร่างกายและออกไปอย่างช้าๆ ราวกับพยายามที่จะอยู่กับลมหายใจนั้นอย่างมีสติทุกขณะจิต

หลายเดือนนับตั้งแต่ที่หมอภูริทัตได้ยื่นหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มนั้นให้ ชีวิตของนพกรก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เพียงแค่อ่าน แต่ยังพยายามทำความเข้าใจและนำหลักธรรมในหนังสือมาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน ‍แม้จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางกายจากการเจาะสายฟอกไต ความอ่อนเพลียที่รบกวนแทบทุกวัน และข้อจำกัดมากมายที่มาพร้อมกับโรคไตเรื้อรัง แต่จิตใจของเขากลับเข้มแข็งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เขาเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงที่ว่าร่างกายนี้เป็นเพียงสังขารที่ไม่เที่ยงแท้ เป็นสิ่งที่ต้องเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา และความสุขที่แท้จริงไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของร่างกาย หากแต่อยู่ที่ความสงบภายในจิตใจ

“คุณนพครับ ‌เช้านี้ดูสดใสจังเลยนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มนวลของพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม นพกรยิ้มตอบ พยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณพยาบาล วันนี้รู้สึกดีเป็นพิเศษครับ” รอยยิ้มของเขาไม่ได้เป็นเพียงการปั้นแต่ง แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง ‍ทำให้ใบหน้าของเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก พยาบาลคนเดิมมองเขาด้วยความชื่นชม เธอจำได้ดีว่าในวันแรกๆ ที่นพกรเข้ามานอนที่นี่ เขาเป็นเหมือนก้อนหินที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืด แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นเหมือนดอกไม้ที่เริ่มผลิบาน แม้ยังไม่เต็มที่ ​แต่ก็งดงามในแบบของตัวเอง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าซึ่งเป็นอาหารอ่อนตามคำแนะนำของแพทย์ นพกรก็หยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เป็นหนังสือเล่มเดิมที่หมอภูริทัตให้มานั่นเอง แต่ทุกครั้งที่อ่าน เขากลับค้นพบแง่มุมใหม่ๆ ความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าหนังสือเล่มนี้มีชีวิต และเติบโตไปพร้อมกับจิตใจของเขา ​บ่อยครั้งที่เขาจะแบ่งปันความคิดเห็นหรือข้อคิดดีๆ จากหนังสือให้กับผู้ป่วยเตียงข้างๆ ที่เริ่มสนใจในสิ่งที่เขาอ่าน ผู้ป่วยบางรายก็เริ่มเปิดใจ พูดคุยกับนพกรมากขึ้น จากที่เคยเป็นคนเก็บตัว ตอนนี้เขากลับกลายเป็นผู้ที่คอยให้กำลังใจและเป็นเพื่อนคุยให้กับคนอื่นๆ ในห้องพักรวม

ประมาณสิบโมงเช้า ​หมอภูริทัตก็เดินเข้ามาในห้องตามเวลาปกติ รอยยิ้มอบอุ่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของนายแพทย์ผู้เปี่ยมเมตตา เมื่อเห็นนพกรกำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขาก็ยิ้มกว้างขึ้น “สวัสดีครับคุณนพ วันนี้ดูท่าทางอ่านหนังสือเพลินเชียว”

นพกรเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างสดใส “สวัสดีครับหมอ ผมกำลังอ่านบทที่ว่าด้วยเรื่องการปล่อยวางอยู่พอดีเลยครับ”

หมอภูริทัตนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง พยักหน้าเบาๆ “แล้วคุณนพมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ กับเรื่องการปล่อยวาง”

“ผมคิดว่ามันยากนะครับหมอ ที่จะปล่อยวางทุกสิ่ง โดยเฉพาะเรื่องของร่างกายเราเอง” นพกรเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ผมยังต้องฟอกไตไปตลอดชีวิต ต้องกินยาตลอด และความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่ บางครั้งผมก็รู้สึกเหนื่อยจนอยากจะทิ้งทุกอย่างไปให้หมด”

หมอภูริทัตยิ้มอย่างเข้าใจ “นั่นเป็นเรื่องปกติครับคุณนพ การปล่อยวางไม่ได้หมายถึงการทอดทิ้ง หรือการไม่สนใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่มันคือการเข้าใจธรรมชาติของสิ่งนั้น และไม่ยึดติดกับมันมากเกินไป เหมือนกับที่เราต้องดูแลร่างกาย กินยา ฟอกไต นั่นคือการทำหน้าที่ของเราในฐานะที่อาศัยอยู่ในกายนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เราก็ต้องไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดทางกายมาครอบงำจิตใจของเราจนหมดสิ้น”

“ผมพยายามเข้าใจนะครับหมอ” นพกรกล่าว “ผมเริ่มรู้สึกว่าความเจ็บปวดมันเป็นแค่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นและดับไป ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป และผมก็ไม่จำเป็นต้องเป็นทาสของมัน ผมแค่ต้องสังเกตมัน ไม่ตัดสินมัน แล้วมันก็จะค่อยๆ คลายตัวลงไปเอง”

“ยอดเยี่ยมมากครับคุณนพ นั่นแหละครับคือการอยู่กับปัจจุบันและยอมรับความจริง” หมอภูริทัตกล่าวชื่นชม “ความเจ็บปวดทางกายเป็นความจริงที่เราต้องเผชิญ แต่เราสามารถเลือกได้ว่าจะให้มันสร้างความทุกข์ใจให้เราได้มากน้อยแค่ไหน ด้วยการฝึกมองมันอย่างมีสติ”

“ผมยังมีความกังวลเรื่องอนาคตอยู่บ้างนะครับหมอ” นพกรสารภาพ “ว่าผมจะสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร ในสภาพแบบนี้ ผมจะกลับไปทำงานได้ไหม จะเป็นภาระของครอบครัวหรือเปล่า”

หมอภูริทัตมองเข้าไปในดวงตาของนพกรอย่างอ่อนโยน “ความกังวลในเรื่องอนาคตเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนครับคุณนพ ไม่ว่าเราจะเจ็บป่วยหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดคือการตั้งมั่นอยู่ในปัจจุบัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เหมือนกับที่เรากำลังสนทนากันอยู่ตอนนี้ เราไม่สามารถควบคุมอนาคตได้ แต่เราสามารถเลือกที่จะสร้างปัจจุบันที่ดีงามได้”

“แล้วถ้าผมไม่มีโอกาสได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมล่ะครับหมอ?” คำถามนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกเปราะบางที่นพกรพยายามเก็บซ่อน

“ชีวิตที่เหมือนเดิมอาจไม่มีจริงครับคุณนพ เพราะทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงไปเสมอ” หมอภูริทัตตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเมตตา “แต่ชีวิตที่ดีงามนั้นเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม คุณอาจจะไม่ได้วิ่งมาราธอนได้เหมือนเดิม อาจจะไม่ได้ทำงานที่ใช้แรงกายมากนัก แต่คุณอาจจะพบหนทางใหม่ๆ ที่คุณสามารถใช้ศักยภาพของตัวเองได้อย่างเต็มที่ และที่สำคัญที่สุดคือการใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น นั่นแหละคือความสุขที่แท้จริง”

คำพูดของหมอภูริทัตทำให้ความคิดของนพกรเหมือนถูกจุดประกาย เขานึกถึงผู้ป่วยคนอื่นๆ ในห้องที่เขาพอจะช่วยเหลือได้ ไม่ว่าจะเป็นการหยิบของที่ตกพื้น การช่วยอ่านฉลากยา หรือแม้แต่เพียงการนั่งฟังเรื่องราวของพวกเขาอย่างตั้งใจ สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้กลับทำให้เขารู้สึกมีคุณค่าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับหมอ” นพกรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “ผมจะพยายามทำวันนี้ให้ดีที่สุด และไม่กังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง”

“นั่นแหละครับคือหัวใจสำคัญ” หมอภูริทัตกล่าวพลางตบไหล่นพกรเบาๆ “เมื่อจิตใจเราสงบ เราจะมองเห็นโอกาสและหนทางใหม่ๆ ได้ชัดเจนขึ้น”

บทสนทนาอันลึกซึ้งดำเนินไปอีกพักใหญ่ ก่อนที่หมอภูริทัตจะลุกขึ้นเตรียมตัวไปเยี่ยมผู้ป่วยรายอื่น แต่ก่อนจะจากไป เขาก็หันกลับมามองนพกรด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมความหมาย “คุณนพครับ การเยียวยาจิตใจเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและความพยายาม แต่ผมเชื่อว่าคุณมาถูกทางแล้ว”

นพกรยิ้มรับคำชมอย่างถ่อมตน เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่หมอภูริทัตส่งมาให้ ราวกับเป็นแสงสว่างที่คอยนำทางเขาอยู่เสมอ

หลังจากหมอภูริทัตจากไป นพกรก็หันกลับมามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าสดใส มีเมฆขาวลอยเป็นปุย เขารับรู้ถึงลมที่พัดเอื่อยๆ เข้ามาในห้อง รู้สึกถึงแสงแดดที่สัมผัสผิว ความรู้สึกที่เคยด้านชาไปกับการดำรงอยู่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความรู้สึกขอบคุณ

ในบ่ายวันเดียวกันนั้นเอง เสียงรถเข็นเตียงผู้ป่วยก็ดังเข้ามาในห้องพักรวมอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่ามีผู้ป่วยรายใหม่ถูกส่งเข้ามา ห้องพักรวมที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อยก็กลับมาเงียบสงบลง ผู้ป่วยรายใหม่เป็นหญิงสาววัยใกล้เคียงกับนพกร ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูยับยู่ยี่บ่งบอกว่าเธอคงไม่ได้เปลี่ยนมาพักใหญ่แล้ว พยาบาลและผู้ช่วยพยาบาลกำลังช่วยกันเคลื่อนย้ายเธอขึ้นเตียง โดยที่ไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไหร่นัก เพราะการมีผู้ป่วยเข้าออกเป็นเรื่องปกติของโรงพยาบาล

แต่สำหรับนพกร เขาไม่สามารถละสายตาจากหญิงสาวคนนั้นได้เลย เธอถูกจัดให้นอนเตียงตรงข้ามกับเขาพอดี เมื่อพยาบาลจัดแจงทุกอย่างเสร็จ หญิงสาวก็พลิกตัวตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพงทันที คลุมผ้าห่มมิดชิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับต้องการตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ภาพนั้นทำให้นพกรสะท้อนกลับไปถึงตัวเขาเองในวันแรกๆ ที่เข้ามารักษาตัวที่นี่ ความรู้สึกโดดเดี่ยว ความสิ้นหวัง ความไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับความจริงใดๆ

เขาจ้องมองผ้าห่มที่ปกคลุมร่างหญิงสาวอยู่นาน หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดแทนอย่างประหลาด ความเข้าใจที่เขาได้รับจากหมอภูริทัตไม่ได้เป็นเพียงความรู้ทางปัญญา แต่มันกำลังแปรเปลี่ยนเป็นความเมตตาที่แผ่ขยายออกไปสู่ผู้อื่น

ช่วงพลบค่ำ เมื่อผู้เยี่ยมเยียนเริ่มเดินทางกลับ บรรยากาศในห้องพักรวมก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจของผู้ป่วยแต่ละคน นพกรลองสังเกตดูหญิงสาวเตียงตรงข้ามอีกครั้ง เธอยังคงนอนคลุมโปงแน่นิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เหมือนโลกทั้งใบของเธอหยุดนิ่งอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น

“เธอเป็นอะไรเหรอครับคุณพยาบาล” นพกรตัดสินใจเอ่ยถามพยาบาลที่เดินมาจัดยาให้เขาในคืนนั้น

พยาบาลสาวถอนหายใจเล็กน้อยด้วยความเห็นใจ “คุณดาวน่ะค่ะ เป็นผู้ป่วยโรคหัวใจระยะสุดท้าย ต้องรอการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าจะหาหัวใจที่เข้ากันได้เมื่อไหร่ แถมยังมีปัญหาทางบ้านอีก พ่อแม่แยกทางกัน แฟนก็ทิ้งไปตอนที่รู้ว่าเธอป่วยหนักน่ะค่ะ เห็นว่าเธอไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมพูดกับใครเลยมาหลายวันแล้ว”

คำบอกเล่าของพยาบาลทำให้ใจของนพกรหนักอึ้ง เขาเข้าใจดีถึงความรู้สึกที่โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ความเจ็บป่วยรุมเร้า ความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ และความรู้สึกสิ้นหวังที่ทำให้ทุกอย่างดูมืดมิดไปหมด เขาเคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อน จุดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างริบหรี่

เขาหลับตาลง พยายามทำความเข้าใจถึงความรู้สึกของหญิงสาวที่ชื่อดาว หัวใจของเขาสั่นสะท้านด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง ในค่ำคืนนั้น เขาไม่สามารถอ่านหนังสือเล่มโปรดได้อีกต่อไป ตัวอักษรทุกตัวดูเหมือนจะเลือนหายไป สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในใจของเขาคือภาพของหญิงสาวที่นอนคลุมโปงอยู่ตรงข้าม

รุ่งเช้าของวันถัดมา เมื่อหมอภูริทัตเดินเข้ามาเยี่ยมตามปกติ ดวงตาของนายแพทย์ได้กวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่เตียงของนพกรและเตียงของดาวที่ยังคงคลุมโปงมิดชิด หมอภูริทัตสังเกตเห็นแววตาของนพกรที่ไม่ได้สงบสุขเหมือนวันก่อน แต่กลับมีร่องรอยของความกังวลและความเห็นใจ

“คุณนพเป็นอะไรไปครับ ดูไม่ค่อยสบายใจเลย” หมอภูริทัตเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

นพกรเล่าเรื่องของดาวให้หมอภูริทัตฟังด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง “ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอดีครับหมอ ผมเคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อน ผมไม่รู้จะช่วยเธอได้อย่างไร เธอไม่ยอมพูดกับใครเลย”

หมอภูริทัตรับฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าช้าๆ “คุณนพครับ การที่เราเข้าใจความเจ็บปวดของผู้อื่น นั่นเป็นสิ่งที่ดีงามมากครับ นั่นคือเมตตา และเมตตานี่แหละครับคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเยียวยา”

“แต่ผมจะทำอะไรได้ครับหมอ” นพกรถามอย่างอ่อนแรง “ผมเป็นแค่คนป่วยเหมือนเธอ”

หมอภูริทัตยิ้มอย่างอบอุ่น ดวงตาของท่านทอประกายแห่งความหวัง “คุณนพครับ การที่คุณเคยผ่านพ้นความมืดมิดนั้นมาได้ด้วยตัวเอง นั่นคือบทเรียนที่มีค่าที่สุดที่คุณจะสามารถแบ่งปันให้เธอได้ คุณคือแสงสว่างที่เคยดับมอดไปแล้ว แต่กลับลุกโชนขึ้นมาใหม่ คุณไม่ได้เป็นเพียงผู้ป่วยอีกต่อไปแล้วครับ คุณคือผู้ที่ได้เรียนรู้และเติบโตจากความเจ็บปวด คุณคือผู้ที่สามารถนำทางผู้อื่นได้”

คำพูดของหมอภูริทัตทำให้หัวใจของนพกรเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ราวกับมีกระแสพลังงานบางอย่างไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา เขามองไปยังเตียงของดาวอีกครั้ง ผ้าห่มยังคงคลุมมิดชิด เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ

“แต่เธอคงไม่ยอมรับฟังผมหรอกครับหมอ” นพกรยังคงมีความกังวล

“อย่าเพิ่งตัดสินครับคุณนพ” หมอภูริทัตกล่าว “บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ กลับเป็นทางเดียวที่จะช่วยชีวิตคนคนหนึ่งได้ ผมเชื่อในพลังของหัวใจที่เข้าใจ และเชื่อในตัวคุณครับ”

หมอภูริทัตลุกขึ้นยืน เตรียมตัวไปตรวจผู้ป่วยคนอื่นๆ แต่ก่อนที่จะเดินจากไป ท่านก็เหลือบมองไปที่เตียงของดาว แล้วหันกลับมาส่งสายตาที่มีความหมายให้นพกรอีกครั้ง “บางครั้ง แค่การมีใครสักคนอยู่ตรงนั้น อยู่เคียงข้างอย่างเข้าใจ นั่นก็เพียงพอแล้วครับที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง”

นพกรนั่งนิ่งอยู่บนเตียง เขามองหมอภูริทัตเดินจากไป แล้วสายตาของเขาก็ค่อยๆ หันกลับมาหยุดที่เตียงของดาวอีกครั้ง ผ้าห่มสีขาวผืนนั้นยังคงเป็นเหมือนกำแพงกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก แต่ในวินาทีนั้นเอง นพกรก็รู้สึกราวกับมีแรงกระตุ้นบางอย่างเกิดขึ้นในใจอย่างแรงกล้า แรงกระตุ้นที่ผลักดันให้เขาลุกขึ้นยืนจากเตียง ก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปยังเตียงของหญิงสาวผู้สิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร แต่บางสิ่งบางอย่างภายในตัวเขากำลังบอกว่า เขาต้องลองดู… เขาต้องลองช่วยเธอให้ได้

เมื่อนพกรไปยืนอยู่ข้างเตียงของดาว เขาก็ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่า แต่ในขณะเดียวกันก็มีความตั้งใจอย่างแรงกล้า เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปสัมผัสผ้าห่มที่คลุมร่างของเธออย่างแผ่วเบา โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำเล็กๆ ของเขาในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของดาว และชีวิตของตัวเขาเองด้วยเช่นกัน... และบางที มันอาจจะนำพาความจริงบางอย่างที่อยู่เบื้องลึกของเรื่องราวทั้งหมดมาเปิดเผย…