เรื่องราวของพราวรุ้งเป็นที่กล่าวขานในหมู่คนไข้และบุคลากรทางการแพทย์ในโรงพยาบาล หลายคนยกย่องหมอภูริทัตว่าเป็นผู้ที่สามารถจุดประกายความหวังให้กับผู้ป่วยที่หมดสิ้นหนทาง แต่หมอภูริทัตกลับถ่อมตนเสมอ เขามักจะบอกว่า "ผมเป็นเพียงผู้ชี้ทางเท่านั้น ผู้ที่ก้าวผ่านความมืดมิดไปได้ด้วยตัวเองคือตัวของผู้ป่วยเอง"
ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่หมอภูริทัตกำลังตรวจคนไข้รายสุดท้ายของวัน ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องตรวจด้วยใบหน้าที่อิดโรยและแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอมีนามว่า 'คุณยายทองคำ' เธอป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย และแพทย์หลายคนต่างก็ลงความเห็นว่าเธอเหลือเวลาอยู่ในโลกนี้อีกไม่นาน
"สวัสดีครับคุณยายทองคำ เป็นอย่างไรบ้างครับวันนี้" หมอภูริทัตเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
คุณยายทองคำพยายามยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นกลับบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไม่ค่อยดีเลยค่ะหมอภูริทัต ยายรู้สึกปวดไปทั้งตัว กินอะไรก็ไม่ลง นอนก็ไม่หลับ"
หมอภูริทัตนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง มือเรียวยาวของเขาวางลงบนมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นทำให้คุณยายรู้สึกถึงความปลอดภัยเล็กน้อย "ผมเข้าใจครับว่าคุณยายรู้สึกเจ็บปวดมาก การที่เราต้องเผชิญกับความเจ็บป่วยนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากจริงๆ ครับ"
"ยายไม่อยากอยู่แล้วค่ะหมอ" คุณยายทองคำพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาคลอหน่วย "ยายเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ"
"คุณยายทองคำครับ" หมอภูริทัตกล่าวอย่างใจเย็น "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณยายดีครับ การที่เราต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่รุมเร้า ย่อมทำให้เราอยากจะยอมแพ้ แต่คุณยายครับ ชีวิตของเรานั้นมีคุณค่ามากกว่าที่เราคิดนะครับ"
"คุณค่าอะไรคะหมอ" คุณยายทองคำถามด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "ยายแก่แล้ว ป่วยแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้วค่ะ"
"คุณยายทองคำครับ" หมอภูริทัตกล่าว "คุณยายอาจจะรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลืออะไรแล้ว แต่ความจริงแล้ว คุณยายยังคงมีสิ่งที่มีค่าที่สุดอยู่กับตัวนะครับ นั่นก็คือ 'ชีวิต' ของคุณยายเอง"
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "ชีวิตของเราก็เหมือนกับแสงเทียนนะครับ บางครั้งแสงเทียนก็อาจจะริบหรี่ลงไปบ้างตามกาลเวลา หรืออาจจะถูกลมพัดจนเกือบจะดับ แต่ตราบใดที่เปลวเทียนยังคงลุกโชนอยู่ เราก็ยังคงมีแสงสว่างอยู่ในตัวเราเสมอ"
"แต่แสงเทียนของยายมันริบหรี่เต็มทีแล้วค่ะหมอ" คุณยายทองคำพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "อีกไม่นานมันก็คงจะดับลงไป"
"คุณยายครับ" หมอภูริทัตกล่าว "แม้แสงเทียนจะริบหรี่ลงไป แต่แสงนั้นก็ยังคงส่องสว่างอยู่เสมอ และแสงนั้นก็สามารถส่งต่อให้กับผู้อื่นได้ด้วยนะครับ"
"ส่งต่อให้ใครคะหมอ"
"ส่งต่อให้กับคนที่อยู่รอบข้างคุณยายครับ" หมอภูริทัตตอบ "คุณยายมีลูกหลาน มีเพื่อนฝูง มีคนที่รักคุณยายมากมาย การที่คุณยายยังคงมีชีวิตอยู่ตรงนี้ ยังคงสามารถพูดคุยกับพวกเขาได้ ยังคงสามารถส่งรอยยิ้มให้กับพวกเขาได้ นั่นคือการที่คุณยายได้ส่งต่อแสงสว่างให้กับพวกเขาแล้วนะครับ"
คุณยายทองคำเงียบไป เธอหลับตาลง ภาพของลูกหลานที่มาเยี่ยมเธอทุกวันฉายชัดในห้วงความคิด รอยยิ้มของพวกเขา เสียงหัวเราะของพวกเขา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
"คุณยายครับ" หมอภูริทัตพูดต่อ "ความเจ็บปวดทางกายนั้นเป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ความเจ็บปวดทางใจนั้น เราสามารถเลือกที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นได้นะครับ ถ้าเราเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง ยอมรับความไม่เที่ยงแท้ของสังขาร และยอมรับว่าชีวิตของเรานั้นมีขีดจำกัด เราก็จะสามารถพบกับความสงบสุขได้"
"ยอมรับเหรอคะหมอ"
"ใช่ครับ" หมอภูริทัตพยักหน้า "การยอมรับไม่ใช่การยอมแพ้ครับ แต่เป็นการเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้ คุณยายยังสามารถสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับตัวเองและผู้อื่นได้อีกมากมายนะครับ ไม่ว่าจะเป็นการสวดมนต์ การทำสมาธิ หรือแม้กระทั่งการเล่าเรื่องราวชีวิตของคุณยายให้กับลูกหลานฟัง"
คุณยายทองคำนิ่งไปนาน เธอพยายามซึมซับถ้อยคำของหมอภูริทัต แสงสว่างเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของเธอ
"ผมจะให้พยาบาลเข้ามาดูแลคุณยายอย่างใกล้ชิดนะครับ" หมอภูริทัตกล่าว "และถ้าคุณยายมีอะไรอยากจะปรึกษาหรือพูดคุย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม สามารถเรียกผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ"
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "จำไว้นะครับคุณยายทองคำ แม้แสงเทียนจะริบหรี่ลงไป แต่แสงนั้นก็ยังคงส่องสว่างอยู่เสมอ และแสงนั้นก็สามารถส่งต่อให้กับผู้อื่นได้ด้วยนะครับ คุณยายคือแสงสว่างในความมืดมิดของลูกหลานและคนที่คุณยายรักครับ"
เมื่อหมอภูริทัตเดินออกจากห้องไป คุณยายทองคำยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง มือของเธอลูบไล้ไปตามมือที่เหี่ยวย่นของตัวเองอย่างแผ่วเบา เธอหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพื่อจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด แต่เพื่อรวบรวมพลังและค้นหาแสงสว่างที่หมอภูริทัตได้จุดขึ้นในใจเธอ... แสงนั้นยังคงริบหรี่ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีคุณค่าและมีความหมายในชีวิต... แสงสว่างในความมืดมิดที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังคงเป็นแสงเทียนที่สามารถส่องสว่างให้กับผู้อื่นได้
ห้องพักใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก