ตอนที่ 2 — เช้าวันใหม่ในเรือนพักใจ

รุ่งอรุณยามเช้าตรู่ยังคงโอบกอดเมืองใหญ่ไว้ด้วยม่านหมอกจางๆ แสงสีทองเรื่อๆ เริ่มทาบทาขอบฟ้าตะวันออก ปลุกให้สรรพสิ่งตื่นจากห้วงนิทรา ทว่าภายในห้องพักหมายเลข 101 ของ “เรือนพักใจ” ‌นั้น ความเงียบสงบยังคงปกคลุมอยู่ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง พัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ ส่งเสียงครางหงิงๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียง

แพรไหมพลิกตัวเล็กน้อย แสงแดดอ่อนๆ ที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีครีมเข้ามาตกกระทบเปลือกตา เธอขยับกายอย่างเกียจคร้าน ​สัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายของที่นอนและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่อบอวลอยู่ในห้อง กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้สีเข้มที่ประดับด้วยโคมไฟสานจากหวาย เธอกะพริบตาถี่ๆ ‍พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

ความทรงจำสุดท้ายคือความมืดมิดที่โอบล้อม และความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่กัดกินหัวใจ ภาพใบหน้าของภาคินซ้อนทับกับใบหน้าของหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เขาโอบกอดอย่างแนบแน่น ความเจ็บปวดนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในอก แม้จะพยายามผลักไส แต่มันก็ยังคงเกาะติดราวกับเงา แพรไหมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ‌สัมผัสได้ถึงความปวดเมื่อยตามร่างกาย โดยเฉพาะที่ขมับที่ยังคงตุบๆ อยู่

สายตาของเธอสำรวจไปรอบห้อง มันเป็นห้องที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ ผนังสีเขียวอ่อนสบายตา ประดับด้วยภาพวาดดอกไม้ป่าเล็กๆ โต๊ะไม้ข้างเตียงมีแจกันดอกแก้วป่าปักอยู่ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นไปทั่วห้อง ‍หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับลมเย็นๆ ยามเช้า แพรไหมลุกจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง เธอเปิดมันออกกว้าง ลมเย็นพัดปะทะใบหน้า ปลุกให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

เบื้องล่างคือสวนเล็กๆ ที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ​มีม้านั่งไม้ตั้งอยู่ใต้ต้นลีลาวดีที่กำลังออกดอกสีขาวสะอาดตา ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลม เธอเห็นชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน เขาดูท่าทางใจดีและสงบ แพรไหมยืนมองอยู่นาน ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยเกาะกินหัวใจเมื่อคืนเริ่มจางหายไปบ้าง แม้จะยังคงมีร่องรอยของความเศร้าหลงเหลืออยู่

เสียงเคาะประตูเบาๆ ​ดังขึ้น ทำให้แพรไหมสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปมองที่ประตู ก่อนจะเดินไปเปิด เมื่อประตูเปิดออก หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า เธอมีใบหน้าอ่อนโยน ​ดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแพรไหม หลับสบายดีไหมคะ” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

แพรไหมพยักหน้าเล็กน้อย “สบายดีค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ดิฉันชื่อเมษาค่ะ เป็นผู้ดูแลที่นี่ คุณท่านให้ดิฉันมาดูว่าคุณแพรไหมตื่นหรือยัง จะได้เตรียมอาหารเช้าให้ค่ะ” เมษากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“คุณท่าน?” แพรไหมทวนคำอย่างสงสัย

“คุณท่านเจ้าของเรือนพักใจแห่งนี้ค่ะ ท่านเป็นคนพาคุณแพรไหมมาเมื่อคืนนี้” เมษาอธิบาย “ท่านเห็นคุณแพรไหมหมดสติอยู่ริมถนน เลยพามาพักที่นี่ก่อนค่ะ”

แพรไหมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า ความทรงจำเมื่อคืนกลับมาอีกครั้ง เธอจำได้ว่าวิ่งออกมาจากร้านอาหารอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้ความเจ็บปวดนำพาไป จนกระทั่งทุกอย่างมืดมิดไป เธอคงจะดูไม่ได้เลยทีเดียว

“ฉัน... ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้เดือดร้อน” แพรไหมเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด

เมษาส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณท่านบอกว่าคุณแพรไหมคงมีเรื่องไม่สบายใจ ท่านอยากให้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนค่ะ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ดิฉันจะไปเตรียมอาหารเช้าให้นะคะ คุณแพรไหมอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

แพรไหมส่ายหน้า “อะไรก็ได้ค่ะ”

“งั้นดิฉันจะจัดข้าวต้มกุ้งกับผักลวกให้แล้วกันนะคะ ทานอะไรง่ายๆ ตอนเช้าจะดีกว่าค่ะ” เมษาพูดอย่างเข้าใจ “สักครู่จะมาเรียกนะคะ”

เมษาโค้งตัวเล็กน้อยแล้วเดินจากไป ทิ้งให้แพรไหมยืนอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอเดินกลับไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกสวนอีกครั้ง ชายสูงวัยคนนั้นยังคงรดน้ำต้นไม้อยู่ แพรไหมรู้สึกขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้ง แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เขากลับยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในยามที่เธออ่อนแอที่สุด

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่เมษาเตรียมไว้ให้ ซึ่งเป็นชุดผ้าฝ้ายสีขาวสบายๆ แพรไหมก็เดินออกมาจากห้องพัก เธอเดินตามทางเดินไม้ที่ปูด้วยกระเบื้องดินเผา มองดูภาพวาดดอกไม้และทิวทัศน์ธรรมชาติที่ประดับอยู่ตามผนัง มันเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและงดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพฝัน

เมษายืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องอาหาร ซึ่งเป็นห้องโถงกว้างขวาง มีโต๊ะอาหารไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ตรงกลาง จัดวางจานชามอย่างเรียบร้อย แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ทำให้ห้องดูสว่างไสวและอบอุ่น

“เชิญทางนี้เลยค่ะคุณแพรไหม” เมษาผายมือเชื้อเชิญ

แพรไหมเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ อาหารเช้าที่เมษาจัดเตรียมไว้ให้ดูน่าทานมาก ข้าวต้มกุ้งส่งกลิ่นหอมกรุ่น มีผักลวกและเครื่องเคียงวางเคียงข้างกันอย่างสวยงาม

“คุณท่านรออยู่แล้วค่ะ” เมษาบอกพร้อมรอยยิ้ม

แพรไหมเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าชายสูงวัยที่เธอเห็นในสวนเมื่อครู่ กำลังนั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาว กางเกงขายาวสีเข้ม ใบหน้าของเขาดูใจดีและสงบ ดวงตาฉายแววเมตตา

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแพรไหม” ชายสูงวัยเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” แพรไหมตอบกลับอย่างสุภาพ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ฉันต้องขอขอบคุณคุณมากนะคะ ที่ช่วยเหลือฉันไว้เมื่อคืนนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” ชายสูงวัยยิ้ม “ผมชื่อคุณลุงเมฆครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ฉันชื่อแพรไหมค่ะ”

“เชิญทานอาหารเช้าก่อนเถอะครับ” คุณลุงเมฆกล่าว “ข้าวต้มของเมษานี่อร่อยที่สุดในโลกเลยนะครับ”

แพรไหมตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมและหอมหวานของกุ้งสด ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว มันเป็นอาหารเช้าที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ

“คุณลุงเมฆเป็นเจ้าของที่นี่เหรอคะ” แพรไหมถามขึ้นหลังจากทานไปได้สักพัก

คุณลุงเมฆพยักหน้า “ใช่ครับ ที่นี่ชื่อเรือนพักใจ ผมสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นที่พักพิงสำหรับผู้คนที่ต้องการความสงบ ต้องการพักใจจากเรื่องราววุ่นวายภายนอก”

“เรือนพักใจ...” แพรไหมทวนคำ เธอรู้สึกว่าชื่อนี้ช่างเหมาะสมกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้เหลือเกิน

“ผมเห็นคุณแพรไหมเมื่อคืนนี้ ดูท่าทางไม่สบายใจอย่างมาก” คุณลุงเมฆกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณแพรไหมอยากจะเล่าให้ฟังไหมครับ บางทีการได้ระบายออกมาบ้าง อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้น”

แพรไหมเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร ความเจ็บปวดที่ถูกทรยศหักหลังยังคงสดใหม่ในความทรงจำ เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะทำกับเธอได้ลงคอ ความรักที่เธอทุ่มเทให้มาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียว

“ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ” แพรไหมเอ่ยเสียงแผ่ว “มัน... มันเจ็บปวดเหลือเกิน”

คุณลุงเมฆพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตครับคุณแพรไหม ไม่มีใครหลีกหนีมันพ้นหรอกครับ แต่เราเลือกที่จะรับมือกับมันได้ว่าจะให้มันกัดกินเราไปตลอด หรือจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันและก้าวผ่านไป”

แพรไหมมองหน้าคุณลุงเมฆ ดวงตาของเขาสะท้อนความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่จะเปิดเผยความในใจ

“ฉันคบกับเขามาห้าปีค่ะ” แพรไหมเริ่มต้นเล่าเรื่องราวของเธอ น้ำเสียงสั่นเครือ “เราวางแผนจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ฉันรักเขามาก เชื่อใจเขาหมดทั้งหัวใจ แต่เมื่อคืนนี้... ฉันเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น”

น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า แพรไหมพยายามกลั้นมันไว้ แต่ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป หยดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม

“เขา... เขากอดผู้หญิงคนนั้นอย่างที่เขาเคยกอดฉัน” แพรไหมสะอื้น “โลกของฉันพังทลายลงในพริบตาเดียวค่ะคุณลุง ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป”

คุณลุงเมฆหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดส่งให้แพรไหม “ร้องไห้ออกมาเถอะครับคุณแพรไหม ไม่เป็นไรหรอก การร้องไห้ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือการปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างใน”

แพรไหมรับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา เธอรู้สึกขอบคุณในความเมตตาของคุณลุงเมฆอย่างสุดซึ้ง

“ผมเข้าใจครับว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน” คุณลุงเมฆกล่าวต่อ “ความรักที่คิดว่าจะยั่งยืนกลับพังทลายลง มันยากที่จะทำใจยอมรับ แต่คุณแพรไหมต้องเข้มแข็งนะครับ”

“ฉันไม่รู้จะเข้มแข็งได้อย่างไรค่ะคุณลุง” แพรไหมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมดหวัง “ฉันไม่เหลือใครแล้ว ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน”

“คุณแพรไหมไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับ” คุณลุงเมฆยิ้มอ่อนโยน “ที่นี่คือเรือนพักใจ คุณแพรไหมสามารถอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการ จนกว่าจะรู้สึกดีขึ้น จนกว่าจะพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป”

คำพูดของคุณลุงเมฆทำให้แพรไหมรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในความมืดมิด เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่คิด ยังมีคนที่ไม่รู้จักยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและให้กำลังใจ

“แต่... ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าที่พักนะคะ” แพรไหมเอ่ยอย่างเกรงใจ

คุณลุงเมฆหัวเราะเบาๆ “ที่นี่ไม่คิดค่าใช้จ่ายครับคุณแพรไหม ที่นี่สร้างขึ้นมาด้วยใจ ไม่ได้หวังผลตอบแทน ผมอยากให้ผู้คนที่มาที่นี่ได้พักผ่อนอย่างแท้จริง ได้เยียวยาจิตใจให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง”

แพรไหมมองหน้าคุณลุงเมฆด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบกับความเมตตาเช่นนี้ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย

“ขอบคุณนะคะคุณลุง ขอบคุณจริงๆ” แพรไหมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” คุณลุงเมฆยิ้ม “บางครั้งชีวิตก็ต้องเจอเรื่องราวร้ายๆ เพื่อให้เราได้เรียนรู้และเติบโต แต่ทุกครั้งที่เราล้มลง เราก็จะมีโอกาสที่จะลุกขึ้นยืนใหม่เสมอ และแข็งแกร่งกว่าเดิม”

แพรไหมพยักหน้าช้าๆ คำพูดของคุณลุงเมฆทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แม้ความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่เธอก็เริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

“คุณแพรไหมพักผ่อนที่นี่ให้เต็มที่นะครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งสิ้น” คุณลุงเมฆกล่าว “อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป ที่นี่มีสวน มีห้องสมุด มีมุมสงบๆ ให้คุณได้นั่งคิดทบทวนตัวเอง”

“ค่ะคุณลุง”

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ คุณลุงเมฆก็พาแพรไหมเดินชมรอบๆ เรือนพักใจ มันเป็นบ้านไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นอย่างประณีต มีระเบียงไม้กว้างขวางที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของภูเขาและทุ่งนาเขียวขจีได้ไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบสงบและบริสุทธิ์ ทำให้แพรไหมรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คุณลุงเมฆพาเธอไปยังห้องสมุด ซึ่งเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท มีโซฟาบุผ้ากำมะหยี่นุ่มสบายวางอยู่ตามมุมต่างๆ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ห้องดูอบอุ่นและเชื้อเชิญให้เข้ามานั่งอ่านหนังสือ

“คุณแพรไหมชอบอ่านหนังสือไหมครับ” คุณลุงเมฆถาม

แพรไหมพยักหน้า “ชอบค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น คุณแพรไหมคงจะชอบที่นี่นะครับ” คุณลุงเมฆยิ้ม “ที่นี่มีหนังสือมากมายให้คุณได้เลือกอ่าน จะนั่งอ่านที่นี่ หรือจะเอาไปอ่านที่ห้องก็ได้ครับ”

แพรไหมรู้สึกเหมือนได้ค้นพบโอเอซิสกลางทะเลทราย เธอไม่เคยคิดว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่จริง สถานที่ที่เต็มไปด้วยความเมตตา ความสงบ และความเข้าใจ

หลังจากนั้น คุณลุงเมฆก็พาแพรไหมเดินชมสวนหลังบ้าน ซึ่งเป็นสวนกว้างขวางที่เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่านกลางสวน ส่งเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ทำให้รู้สึกเย็นสบายและผ่อนคลาย

“ที่นี่เป็นที่ที่ผมชอบมานั่งพักผ่อนครับ” คุณลุงเมฆกล่าว “ได้ฟังเสียงธรรมชาติ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ มันช่วยให้จิตใจสงบลงได้มากครับ”

แพรไหมเดินตามคุณลุงเมฆไปเรื่อยๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในความฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ดูงดงามและบริสุทธิ์ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเจ็บปวด

“คุณลุงคะ” แพรไหมเอ่ยขึ้น “คุณลุงสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่ออะไรคะ”

คุณลุงเมฆหยุดเดิน หันมามองแพรไหมด้วยรอยยิ้ม “ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากในชีวิตมาเหมือนกันครับคุณแพรไหม ผมเคยรู้สึกโดดเดี่ยว สิ้นหวัง ไม่รู้จะไปทางไหน แต่แล้วผมก็ได้พบกับความสงบภายในใจ และผมก็อยากจะแบ่งปันความสงบนั้นให้กับผู้อื่นบ้าง”

“คุณลุงเป็นคนใจดีมากเลยนะคะ” แพรไหมกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

“ทุกคนมีความดีอยู่ในตัวครับคุณแพรไหม เพียงแต่บางครั้งเราอาจจะหลงลืมมันไปบ้าง” คุณลุงเมฆกล่าว “หน้าที่ของผมคือช่วยให้ผู้คนที่มาที่นี่ได้ค้นพบความดีงามในตัวเองอีกครั้ง ได้เยียวยาบาดแผลในใจ และกลับไปใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข”

แพรไหมพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนได้รับบทเรียนอันล้ำค่าจากคุณลุงเมฆ การได้มาที่นี่ ไม่ใช่แค่การได้พักกาย แต่เป็นการได้พักใจอย่างแท้จริง

ตลอดทั้งวัน แพรไหมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุด เธอหยิบหนังสือนิยายเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน เนื้อเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวที่ต้องเผชิญกับความผิดหวังในชีวิต แต่สุดท้ายก็สามารถก้าวผ่านมันไปได้ หนังสือเล่มนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้พูดคุยกับตัวเอง ได้ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น และเริ่มมองเห็นหนทางที่จะก้าวเดินต่อไป

เมื่อตกเย็น แพรไหมก็กลับมาที่ห้องพัก เธออาบน้ำชำระร่างกาย รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก หลังจากนั้นเธอก็นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปนอกสวน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเป็นสีส้มทอง ทาบทาต้นไม้ใบหญ้าให้ดูงดงามจับตา

ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจเมื่อคืนนี้ยังคงอยู่ แต่ก็เบาบางลงไปมาก เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ยังมีคุณลุงเมฆ เมษา และเรือนพักใจแห่งนี้ ที่โอบกอดเธอไว้ด้วยความเมตตา

แพรไหมหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ความรู้สึกสงบเข้ามาแทนที่ เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่เธอก็เชื่อว่าเธอจะสามารถผ่านมันไปได้ เพราะที่นี่... เรือนพักใจแห่งนี้... ได้มอบความหวังและกำลังใจให้กับเธออีกครั้ง.