ตอนที่ 19 — เงียบงันไร้คำตอบ

เงียบงัน…

คำคำนี้ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของสารวัตรดารินยามที่เธอนั่งจมอยู่กับกองเอกสารคดี “ดร.อภิชาติ” บนโต๊ะทำงานในยามวิกาล แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนแผ่นกระดาษกองมหึมาที่สูงเป็นตั้ง ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ซ่อนเร้นความลับมหาศาลอยู่ใต้ผืนน้ำที่เย็นยะเยือก หากแต่คราวนี้ความเงียบงันที่เธอเผชิญไม่ใช่เพียงแค่ความเงียบสงัดของค่ำคืน แต่เป็นความเงียบงันของคำตอบที่ควรจะมี แต่มันกลับไม่ปรากฏ ‌ราวกับผืนผ้าใบที่ถูกวาดทับซ้ำๆ จนมองไม่เห็นภาพแรกเริ่ม

ดวงตาคมกริบของดารินพร่ามัวไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรือเล็กที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางมหาสมุทรแห่งข้อมูล โดยไม่มีเข็มทิศชี้ทาง ทฤษฎีแล้วทฤษฎีเล่าถูกสร้างขึ้นมาในหัว ก่อนจะถูกปัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เพราะไม่มีหลักฐานชิ้นไหนที่หนักแน่นพอจะนำพาไปสู่บทสรุปได้ ความมืดมิดของค่ำคืนภายนอกไม่ต่างอะไรกับความมืดมิดในความคิดของเธอ

เธอรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย ​ยกมือขึ้นขยี้ตาแรงๆ พยายามขับไล่ความพร่ามัวที่ปกคลุมอยู่ให้ออกไป กองเอกสารตรงหน้าถูกพลิกกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า รายงานนิติเวช รายงานจากที่เกิดเหตุ บัญชีรายการทรัพย์สิน สัมภาษณ์พยานบุคคล ทุกอย่างถูกอ่านวนเวียนจนแทบจะจำได้ขึ้นใจ ‍แต่มันก็ยังคง “เงียบงัน” ปราศจากเสียงกระซิบใดๆ ที่จะชี้นำเธอไปข้างหน้า

“มันต้องมีอะไรสักอย่างสิ ดร.อภิชาติ เขาไม่น่าจะตายไปเฉยๆ แบบนี้” เสียงทุ้มแหบพร่าของเธอเอ่ยขึ้นกับตัวเองในความมืด ‌คล้ายจะต้องการยืนยันความเชื่อที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ สถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่ มีชื่อเสียงระดับประเทศอย่างเขา ไม่น่าจะเลือกจบชีวิตลงด้วยวิธีที่ดูเหมือนจะไร้ร่องรอย หรือหากจะจบจริง ก็ต้องมีเหตุผลที่หนักแน่นยิ่งกว่าที่เห็น แต่เบื้องหลังความตายที่ดูเหมือนการฆ่าตัวตายนั้น สารวัตรดารินกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความจงใจบางอย่าง ‍ความจงใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบง่ายที่ชวนให้ฉงน

เธอหยิบแฟ้มเอกสารที่ระบุว่าเป็น “ของใช้ส่วนตัวของ ดร.อภิชาติ” ที่พบในที่เกิดเหตุขึ้นมาอีกครั้ง แฟ้มนี้บรรจุของใช้ไม่กี่ชิ้นที่ดูจะไม่มีความสำคัญใดๆ นัก นอกจากจะเป็นของที่ติดตัวเขาเป็นประจำ อย่างนาฬิกาข้อมือราคาแพง ​สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ว่างเปล่าเกือบทั้งเล่ม และปากกาหมึกซึมยี่ห้อดัง แต่ในครั้งนี้ สายตาของดารินกลับไปสะดุดเข้ากับสิ่งหนึ่งที่เธอเคยปัดทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจมาก่อน มันคือสมุดสเก็ตช์ภาพขนาดพกพา เล่มเล็กๆ ที่ถูกหนีบรวมอยู่ในแฟ้มเดียวกัน

สมุดเล่มนั้นมีปกหนังสีเข้ม ​ดูเรียบง่าย ไม่โดดเด่นอะไรเลย ปกติแล้วสมุดสเก็ตช์ภาพของสถาปนิกมักจะเต็มไปด้วยแบบแปลนที่ซับซ้อน หรือภาพร่างโครงสร้างอันวิจิตร แต่สมุดเล่มนี้กลับดูเหมือนถูกใช้งานไม่มากนัก เพียงไม่กี่หน้าแรกเท่านั้นที่มีภาพร่างอาคารที่ไม่สมบูรณ์ ภาพลายเส้นที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างชัดเจนนัก แต่เมื่อพลิกไปกลางๆ ​เล่ม ก็พบกับหน้ากระดาษที่เหลือว่างเปล่าอยู่เป็นจำนวนมาก ราวกับเจ้าของสมุดยังไม่ทันได้ใช้มันอย่างเต็มที่

“หรือว่านี่คือเบาะแส?” เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามมองหาความผิดปกติในลายเส้นเหล่านั้น ดร.อภิชาติเป็นสถาปนิกชื่อดัง ทุกคนรู้ดีว่าเขามีพรสวรรค์ในการออกแบบอาคารที่เต็มไปด้วยรายละเอียดอันซับซ้อนและงดงาม แต่ภาพร่างในสมุดเล่มนี้กลับดูเรียบง่ายเกินไป เหมือนภาพวาดเล่นของเด็กๆ เสียมากกว่า

ดารินกวาดสายตาไปทั่วทุกหน้าอีกครั้งอย่างช้าๆ พยายามจับรายละเอียดที่เล็กที่สุด เธอนึกย้อนไปถึงคำให้สัมภาษณ์ของอาจารย์สอนสถาปัตย์คนหนึ่งของ ดร.อภิชาติ ที่เคยออกสื่อเมื่อหลายปีก่อน เขาเคยกล่าวไว้ว่า “อภิชาติเป็นคนที่ชอบซ่อน 'วิญญาณ' ของเขาไว้ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เขาจะฝากรหัสลับส่วนตัวไว้ในทุกผลงานชิ้นเอกของเขาเสมอ” ในตอนนั้น ดารินคิดว่าเป็นเพียงคำพูดเชิงยกย่อง แต่ตอนนี้ คำพูดเหล่านั้นกลับมาวนเวียนอยู่ในหัวของเธออีกครั้งอย่างมีนัยยะ

เธอพลิกกลับไปที่หน้าแรกๆ ของสมุดสเก็ตช์อีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้มองหาภาพอาคารที่สมบูรณ์แบบ แต่เธอจดจ่ออยู่กับลายเส้นที่ดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์เหล่านั้น ในหน้าหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นภาพร่างของซุ้มประตูทางเข้า เธอพบกับเส้นประเล็กๆ ที่ลากผ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวหนึ่งที่เขียนไว้จางๆ ใต้ภาพ ‘E’… เส้นประเล็กๆ นั้นถูกลากเชื่อมไปที่ตัวอักษรอีกตัวในอีกมุมหนึ่งของหน้ากระดาษ ‘N’… แล้ววนกลับมาที่ ‘T’… ‘R’… ‘A’… ‘N’… ‘C’… ‘E’…

“Entrance…” ดารินอ่านออกเสียงเบาๆ มันคือคำว่า ‘ทางเข้า’ ซึ่งก็สมเหตุสมผลสำหรับภาพร่างซุ้มประตู แต่ทำไมต้องมีเส้นประลากเชื่อมแต่ละตัวอักษรอย่างจงใจแบบนั้น? ไม่ใช่แค่เส้นประธรรมดา แต่เป็นเส้นที่ดูเหมือนจะเน้นย้ำถึงการเชื่อมโยงบางอย่าง

เธอพลิกไปยังหน้าถัดไป เป็นภาพร่างคร่าวๆ ของโถงทางเดินในคฤหาสน์ของ ดร.อภิชาติเอง เธอจำได้จากภาพถ่ายที่เกิดเหตุ ลายเส้นที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่พอจะเห็นเค้าโครงได้ชัดเจน และอีกครั้ง… ใต้ภาพร่างนั้น มีตัวอักษรที่ถูกซ่อนอยู่และเชื่อมด้วยเส้นประ ‘H’… ‘A’… ‘L’… ‘L’… “Hall…” เธอพึมพำ

ดารินเริ่มรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอไม่ได้กำลังดูสมุดสเก็ตช์ธรรมดาๆ อยู่แล้ว เธออาจกำลังถือแผนที่ หรือข้อความเข้ารหัสบางอย่างอยู่ในมือ เธอไล่ดูไปเรื่อยๆ พบตัวอักษรที่เชื่อมโยงกันอย่างมีนัยยะซ่อนอยู่ในเกือบทุกหน้าที่มีภาพร่าง ‘S’… ‘T’… ‘U’… ‘D’… ‘Y’… (Study) ‘L’… ‘I’… ‘B’… ‘R’… ‘A’… ‘R’… ‘Y’… (Library) ‘G’… ‘A’… ‘L’… ‘L’… ‘E’… ‘R’… ‘Y’… (Gallery) ทุกคำล้วนเป็นชื่อห้องต่างๆ ภายในคฤหาสน์ของ ดร.อภิชาติ

แต่สิ่งที่ทำให้ดารินต้องหยุดหายใจคือหน้าสุดท้ายที่มีภาพร่าง ภาพนั้นเป็นภาพร่างของ ‘ห้องทำงาน’ ของ ดร.อภิชาติ ซึ่งเป็นห้องเดียวกับที่พบศพของเขา บนภาพร่างนั้น มีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกเขียนด้วยแรงกดที่หนักกว่าตัวอื่นๆ และมีวงกลมเล็กๆ ล้อมรอบอย่างจงใจ ตัวอักษรนั้นคือ ‘W’

ดารินใช้สายตาจดจ้องที่ตัวอักษร ‘W’ นั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วเหลือบไปมองภาพรวมของห้องทำงานในภาพร่างอย่างช้าๆ เธอจำได้ว่าในห้องทำงานนั้น มีชั้นหนังสือบิลต์อินขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ผนังเกือบทั้งด้าน ด้านหน้าของชั้นหนังสือมีโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ดร.อภิชาตินั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนหันหน้าเข้าหาโต๊ะ ในลักษณะที่ดูเหมือนกำลังทำงานอยู่ ก่อนจะถูกพบเป็นศพ

“W… W… W…” เธอพึมพำซ้ำๆ พยายามเชื่อมโยงมันเข้ากับอะไรบางอย่างในห้องทำงานแห่งนั้น “อะไรคือ W ในห้องทำงานของ ดร.อภิชาติ?” เธอทบทวนภาพถ่ายที่เกิดเหตุอีกครั้งในหัว พยายามนึกถึงทุกรายละเอียด

แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในสมองของเธออย่างฉับพลัน!

ในรายงานการตรวจสอบที่เกิดเหตุ มีการระบุถึง ‘ผนังไม้แกะสลัก’ ชิ้นหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเก้าอี้ทำงานของ ดร.อภิชาติ ผนังนั้นมีลวดลายที่สลับซับซ้อน เป็นการแกะสลักไม้ด้วยมืออย่างประณีต แต่ดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญใดๆ ต่อคดีในตอนแรก เจ้าหน้าที่เพียงแค่บันทึกไว้ว่าเป็นของตกแต่งห้องที่หรูหราเท่านั้น

แต่ตอนนี้… ผนังไม้แกะสลักนั้น… มันถูกออกแบบเป็นรูป ‘ตัวอักษร’ ที่ซ้อนทับกันไปมา ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองเข้าไปในป่าไม้ที่เต็มไปด้วยกิ่งก้านสาขาที่บิดพันกัน และตรงกลางของลวดลายนั้น มีสัญลักษณ์บางอย่างที่คล้ายกับ… ตัวอักษร W ที่ถูกซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนในลวดลายแกะสลักนั้น!

ดารินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปในพริบตา เธอรีบหยิบภาพถ่ายที่เกิดเหตุที่เกี่ยวข้องกับห้องทำงานขึ้นมาดูอีกครั้ง ขยายภาพตรงส่วนผนังไม้แกะสลักด้านหลังโต๊ะทำงานของ ดร.อภิชาติ และใช่แล้ว! เมื่อมองอย่างพินิจพิเคราะห์และรู้ว่ากำลังมองหาอะไร สัญลักษณ์คล้ายตัวอักษร ‘W’ ที่ถูกซ่อนอยู่ในลวดลายแกะสลักนั้นก็ปรากฏชัดเจนขึ้นมาในภาพ มันเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่ใช่แค่ W แต่ดูเหมือนจะเป็นตัวอักษรที่ถูกออกแบบพิเศษ คล้ายกับสัญลักษณ์ของสำนักพิมพ์เก่าแก่แห่งหนึ่งที่เธอเคยเห็นผ่านตาเมื่อนานมาแล้ว หรือเป็นโลโก้ของบริษัทสถาปนิกคู่แข่งที่ ดร.อภิชาติไม่ถูกกับหัวหน้า? ไม่ใช่… มันเป็นสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ แต่มีเค้าโครงของตัว W

“เขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย…” ดารินพึมพำ “เขาพยายามบอกอะไรบางอย่าง”

สมุดสเก็ตช์เล่มนี้คือคำใบ้! ตัวอักษรที่ถูกซ่อนอยู่ในแต่ละหน้าคือการชี้นำ และ ‘W’ ในห้องทำงานคือจุดศูนย์กลางของเบาะแสทั้งหมด

ดารินรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที นิ้วเรียวกดหาเบอร์ลูกน้องคนสนิทอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณโทรออกดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนจะมีคนรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“สารวัตรครับ… มีอะไรเหรอครับ ดึกป่านนี้แล้ว” เสียงของจ่าสิบตำรวจเอกสมศักดิ์ดังขึ้น

“สมศักดิ์! เตรียมทีมด่วน! เราต้องกลับไปที่คฤหาสน์ของ ดร.อภิชาติเดี๋ยวนี้!” ดารินสั่งด้วยน้ำเสียงเร่งรีบและตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ครับ? กลับไปที่นั่นเหรอครับ มีอะไรครับสารวัตร” สมศักดิ์ถามอย่างงุนงง

“ฉันเจอเบาะแสสำคัญแล้ว! ดร.อภิชาติเขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย… เขาซ่อนบางอย่างไว้ในผนังห้องทำงานของเขา และฉันคิดว่า ‘W’ ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่มันคือรหัสที่จะนำเราไปสู่ความจริง… และอาจจะนำเราไปสู่ฆาตกรด้วย!”

สมศักดิ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตัวขึ้นมาทันที “รับทราบครับสารวัตร! ผมจะระดมกำลังพลและเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมเดี๋ยวนี้ครับ”

ดารินวางสาย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น ความเหนื่อยล้าทั้งหมดอันตรธานไปสิ้น เธอคว้ากุญแจรถและเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมา สารวัตรดารินรู้ดีว่าสิ่งที่เธอกำลังจะไปค้นหาในคฤหาสน์แห่งนั้น ไม่ใช่แค่ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ แต่คือความลับมืดดำที่อาจจะสั่นคลอนรากฐานของใครบางคน และมันอาจนำพาเธอไปเผชิญหน้ากับอันตรายที่ไม่คาดคิด

เธอขับรถคู่ใจออกจากสถานีตำรวจในยามดึก แสงไฟหน้ารถแหวกความมืดมิดบนท้องถนน นครกรุงเทพฯ ยังคงหลับใหลอยู่ใต้แสงจันทร์ แต่ในใจของดารินกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง ความตื่นเต้น และความระแวดระวัง

W… มันคืออะไรกันแน่?

ในขณะที่รถของเธอกำลังมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์อันโอ่อ่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พำนักของสถาปนิกผู้โด่งดัง เธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งกำลังเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ข้างทางเท้า และมองตรงมาที่รถของเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา… ไม่ใช่! ไม่ใช่แค่เดินออกมา แต่เป็นเงาของบุคคลหนึ่งที่กำลังยืนนิ่งมองตรงมายังรถของเธอที่กำลังแล่นผ่านไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและจงใจ

หัวใจของดารินหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอหักพวงมาลัยไปทางซ้ายเล็กน้อยเพื่อมองผ่านกระจกหลัง แต่เงาร่างนั้นก็หายไปแล้ว ราวกับไม่เคยมีใครอยู่ที่นั่นเลย

หรือว่า… มีใครบางคนกำลังจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา? และคนคนนั้นก็รู้ว่าเธอกำลังจะไปที่ไหน?

ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปตามสันหลังของดาริน เบาะแสที่เธอคิดว่ากำลังจะนำเธอเข้าใกล้ความจริง กลับกลายเป็นเส้นด้ายบางๆ ที่อาจนำพาเธอไปสู่กับดักที่คาดไม่ถึง และความหมายที่แท้จริงของ 'W' นั้น อาจจะร้ายกาจเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้...