ตอนที่ 17 — เงาสะท้อนหลังเส้นตาย

เสียงปรบมือยังคงก้องอยู่ในหูของอริน แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาเกือบสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่การแถลงข่าวครั้งประวัติศาสตร์นั้น เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่รัฐบาลจัดหาให้ มองดูเงาสะท้อนของตัวเองในชุดเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงวอร์ม ไม่ใช่ชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เธอสวมในวันนั้น ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ จากการอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายคืน ‌แต่แววตาที่เคยฉายความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น – ความหวาดระแวง และความรู้สึกที่ยังคุกรุ่นอยู่ข้างใน เหมือนถ่านไฟที่รอวันปะทุ

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความหวาดกลัวแบบเฉียบพลัน แต่เป็นความหวาดระแวงที่กัดกินอย่างช้าๆ ความรู้สึกที่ไม่ไว้วางใจสิ่งใดแม้แต่เงาของตัวเอง ​เธอได้เปิดโปงความจริงบางส่วนออกสู่สาธารณะแล้ว ทำให้โครงการลับที่เรียกว่า "โปรเจกต์ออฟฟิดิวส์" ที่เชื่อมโยงกับการหายตัวไปของผู้คนมากมาย ต้องถูกระงับอย่างกะทันหัน เธอได้ให้การกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลหลายคนจนเกือบหมดเปลือก ได้รับคำชื่นชมเยี่ยงวีรสตรี และได้รับ ‍‘ความคุ้มครอง’ อย่างดีเยี่ยมจากรัฐ แต่ทุกย่างก้าวในคอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้ ทุกคำพูดที่เธอเอื้อนเอ่ย ทุกการเคลื่อนไหวของสายตา ล้วนอยู่ในสายตาของรัฐบาล และบางที... อาจจะเลยไปถึง ‌'เงา' ที่แท้จริง

เธอเดินช้าๆ ไปยังหน้าต่างกระจกใสบานกว้างที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของมหานครยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับดุจดวงดาวบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ แต่ภายใต้ความงามนั้น อรินรู้ดีว่ามันซ่อนเร้นความมืดมิดและอันตรายที่มองไม่เห็น เธอคือผู้หญิงที่เคยนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นพันๆ ชั่วโมง ‍จมดิ่งอยู่ในกองข้อมูลมหาศาล เพื่อค้นหาความผิดปกติเพียงเสี้ยวเดียว เธอรู้ว่าความจริงไม่ได้ปรากฏอยู่บนพื้นผิวเสมอไป และสิ่งที่เธอกระทำในวันแถลงข่าวก็เป็นเพียงการโยนหินก้อนใหญ่ลงไปในบ่อน้ำนิ่ง เพื่อดูว่าคลื่นกระเพื่อมจะพาอะไรขึ้นมา

สิ่งที่อรินเปิดเผยคือการที่องค์กรเงามืด ซึ่งเธอเรียกมันอย่างลับๆ ว่า "โอเมก้า" ​ได้ใช้โครงการ "ออฟฟิดิวส์" เป็นฉากหน้าเพื่อทดลองบางสิ่งบางอย่างที่ผิดมนุษยธรรมและอันตรายยิ่งกว่าที่ใครจะจินตนาการ และเชื่อมโยงกับการหายตัวไปของบุคคลสำคัญหลายคน แต่ข้อมูลสำคัญที่สุดที่เธอได้รับมา เธอตัดสินใจเก็บงำไว้ มันคือชิ้นส่วนสุดท้ายของจิ๊กซอว์ที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด และเธอรู้ดีว่าถ้าข้อมูลนี้หลุดออกไป ​เธอคงไม่มีโอกาสได้ยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ไม่ว่าจะในคอนโดหรูแห่งนี้หรือที่ใดบนโลก

เธอหันกลับมามองภายในห้อง ชุดโซฟากำมะหยี่สีเทา โต๊ะกลางหินอ่อน ชุดเครื่องเสียงไฮเอนด์ และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก นี่ไม่ใช่รางวัลสำหรับวีรสตรี ​แต่เป็นกรงทองที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต อรินเคยพยายามหาจุดบอดของระบบรักษาความปลอดภัย เธอพบว่าทุกช่องทางถูกควบคุมอย่างเข้มงวด อินเทอร์เน็ตที่เธอใช้เชื่อมต่อกับโลกภายนอกถูกกรองและบันทึกข้อมูลอย่างละเอียด โทรศัพท์มือถือถูกดักฟังทุกสาย แม้กระทั่งกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้อง ก็ไม่ได้ถูกปิดตามที่เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลอ้างไว้

เธอเคยรู้สึกอึดอัดแทบบ้าในสองสามวันแรก แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักวิเคราะห์ข้อมูล เธอพยายามมองหา ‘ความผิดปกติ’ ในความ ‘ปกติ’ เหล่านี้ การใช้ชีวิตภายใต้การจับตามองตลอดเวลาทำให้เธอต้องปรับตัว เธอเรียนรู้ที่จะทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ แสดงท่าทีผ่อนคลาย แต่ในขณะเดียวกันก็เก็บงำความคิดที่แท้จริงไว้ภายใน เธอเริ่มซ่อนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กไว้ตามจุดต่างๆ ของห้องที่คิดว่าน้อยคนจะสังเกตเห็น และใช้มันในยามวิกาลเพื่อทำงานลับของตัวเอง

มือเรียวยกขึ้นนวดขมับเบาๆ ความเหนื่อยล้าสะสมจากความตึงเครียดไม่ได้มาจากการทำงานหนักอย่างเดียว แต่มาจากการต้องสวมบทบาทอยู่ตลอดเวลา เธอต้องดูเหมือนคนที่กำลังพักฟื้นจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญ ดูเหมือนคนที่วางใจในระบบคุ้มครองของรัฐบาล แต่ในความจริงแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไป เธอคือผู้หญิงที่กำลังแข่งขันกับ ‘เส้นตาย’ ที่ไร้เงาของตัวเอง

คืนนั้นเอง อรินไม่ได้นอน เธอจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้ปิดผนังใกล้หัวเตียง แสงสีฟ้าจางๆ ส่องกระทบใบหน้าซีดเซียว เธอไม่ได้เปิดสัญญาณอินเทอร์เน็ตหลักของคอนโด แต่ใช้เครือข่ายสำรองที่เธอแอบสร้างขึ้นเอง ซึ่งเชื่อมต่อผ่านอุปกรณ์กระจายสัญญาณขนาดเล็กที่เธอซ่อนไว้ในช่องระบายอากาศกลางห้อง ทุกอย่างต้องทำอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะการจับสัญญาณผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็อาจหมายถึงหายนะ

ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอคือแผนผังองค์กรเงามืดที่เธอปะติดปะต่อขึ้นมา มันซับซ้อนและมีเลเยอร์ซ่อนอยู่หลายชั้น เหมือนรังแมงมุมขนาดมหึมา แต่ละจุดแทนด้วยชื่อรหัสหรือตำแหน่งงานที่เธอพอจะแกะรอยได้ และจุดกึ่งกลางของแผนผังคือสัญลักษณ์รูปงูที่ขดตัวอยู่ ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของ ‘โอเมก้า’ ที่เธอค้นพบ และสิ่งที่เธอกำลังพยายามค้นหาคือ ‘หัว’ ของงูตัวนี้ ผู้นำสูงสุดที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้า หรือรู้แม้แต่ชื่อจริง

เธอเลื่อนนิ้วบนหน้าจอ อ่านบันทึกการประชุมภายในที่เธอแฮกมาจากเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ถูกทิ้งร้างเมื่อนานมาแล้ว บางส่วนเป็นข้อมูลที่เก่า แต่บางส่วนกลับใหม่จนน่าตกใจ เธอพบร่องรอยของคำสั่งที่คลุมเครือเกี่ยวกับการ ‘เก็บกวาด’ บางอย่างหลังจากการแถลงข่าวของเธอ ร่องรอยเหล่านั้นชี้ไปที่บุคคลที่สาม ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐบาลที่ดูแลเธอโดยตรง และนั่นทำให้ความหวาดระแวงของเธอยิ่งทวีคูณ

จู่ๆ ไฟในห้องก็กะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลอ่อนที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง อรินชะงัก เธอปิดแท็บเล็ตในทันทีและรีบซ่อนมันไว้ในที่เดิม หัวใจเต้นระรัว ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไฟดับ แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติมากกว่าแค่ไฟฟ้าขัดข้อง

เธอระงับลมหายใจฟังเสียงรอบตัว ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างฉับพลัน ปกติแล้วเธอจะได้ยินเสียงลมเบาๆ จากเครื่องปรับอากาศ หรือเสียงหึ่งๆ ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในห้อง แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเลย ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาด เธอสอดส่องสายตาไปรอบๆ ห้องในความมืดที่เกือบจะสนิท เงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์ดูแปลกตาและน่ากลัว

เธอพยายามตั้งสติ รวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่สมองประมวลผลได้ ไฟดับ... ความเงียบ... ไม่มีเสียงจากภายนอก... เธอเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด ระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดอาจถูกปิด หรือกำลังถูกบุกรุก

เสียงดัง ‘คลิก’ เบาๆ จากทางประตูหน้าห้องทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว อรินรู้ดีว่าประตูถูกล็อกอย่างแน่นหนาจากด้านใน และยังมีระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์อีกชั้นที่เชื่อมต่อกับศูนย์ควบคุมความปลอดภัยของคอนโด แต่เสียงนั้น... มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความผิดพลาด หรือจากลมพัด

เธอหยิบมีดพับขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมา เธอฝึกฝนการป้องกันตัวเบื้องต้นมาบ้างในช่วงที่หลบหนี แต่เธอไม่ใช่สายลับหรือนักฆ่า เธอเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลที่ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็นมาตลอด ตอนนี้อันตรายนั้นกำลังจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอในความมืด

เสียง ‘แกร๊ก’ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาที่ประตูห้องมากกว่าเดิม อรินเบิกตากว้าง สอดส่องสายตาไปยังช่องว่างใต้ประตู เธอเห็นแสงไฟสีน้ำเงินอ่อนๆ เล็ดลอดเข้ามาจากภายนอกห้อง พร้อมกับเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวช้าๆ เงาที่บ่งบอกถึงบุคคลมากกว่าหนึ่งคนกำลังอยู่หน้าประตูของเธอ

ความหวาดกลัวที่แท้จริงเริ่มเกาะกุมหัวใจ แต่เธอก็รวบรวมสติไว้ได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้หนีรอดมาได้จนถึงจุดนี้เพื่อจะยอมแพ้ในตอนนี้ เธอรู้ว่านี่คือ ‘เส้นตาย’ ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และเธอต้องทำอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู ราวกับมีคนกำลังใช้เครื่องมือบางอย่างในการปลดล็อกระบบอิเล็กทรอนิกส์ของประตู และเสียงนั้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับแสงสีน้ำเงินที่สว่างวาบขึ้นและมอดลงเป็นจังหวะ

อรินถอยหลังไปชิดผนัง มือที่กำมีดพับเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอเหลือบมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของมหานครเบื้องล่าง มันสูงเสียดฟ้าจนน่าเวียนหัว แต่ในตอนนี้มันคือทางเลือกเดียวที่เธอเห็นในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

เสียง ‘แกร๊ก’ สุดท้ายดังขึ้นอย่างชัดเจน ตามมาด้วยเสียง ‘ปึ๊ก’ ของกลไกประตูที่คลายตัวออก ประตูไม้บานหนาเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงามืดทะมึนของร่างสูงใหญ่สองคน พร้อมกับแสงไฟสีน้ำเงินที่ยังคงกะพริบอยู่จากอุปกรณ์ที่พวกเขาถือ อรินมองไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา แต่สัมผัสได้ถึงเจตนาที่มุ่งร้ายแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง

หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาด้านในอย่างเงียบเชียบ สายตาของเขาจ้องตรงมายังจุดที่อรินยืนอยู่ราวกับรู้ตำแหน่งของเธอ และเขาก็ยกแขนขึ้นช้าๆ ในมือมีปืนพกติดท่อเก็บเสียงที่สะท้อนแสงจันทร์วาววับ

อรินรู้ดีว่าเธอไม่มีเวลาอีกต่อไปแล้ว เธอพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ พยายามกระโดดข้ามราวกันตกเพื่อหาทางหนี แต่เท้าของเธอกลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ทำให้ร่างกายเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง เธอหันกลับไปมองกลุ่มเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และในเสี้ยววินาทีที่สั้นที่สุดนั้นเอง เธอก็เห็นเงาสะท้อนของดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังเธออย่างเย็นชาจากเบื้องหลังชายทั้งสองคน

ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ดวงตาของมือสังหารที่ไร้อารมณ์ แต่เป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง และในวินาทีนั้น อรินก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การ ‘เก็บกวาด’ ทั่วไป แต่เป็นการแก้แค้นส่วนตัวของใครบางคน และคนที่อยู่เบื้องหลังเงาเหล่านั้น กำลังจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอแล้ว… และเขาจะไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่อย่างแน่นอน