รุ่งเช้าของวันใหม่ อรินตัดสินใจเช็คเอาท์จากโรงแรมเล็กๆ ด้วยใจที่หวาดระแวง เธอเรียกแท็กซี่อีกครั้ง มุ่งหน้าสู่บ้านพักในย่านชานเมืองที่เธอค้นพบข้อมูลของภัคพล ที่อยู่ดูเก่าแก่และไม่ได้อยู่ในเขตที่เจริญมากนัก มันเป็นบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางสวนผลไม้ที่รกร้างเล็กน้อย บรรยากาศเงียบสงบจนน่าขนลุก
เมื่อลงจากแท็กซี่ อรินสังเกตเห็นว่าบ้านหลังนั้นมีรั้วไม้เก่าๆ ล้อมรอบ และมีป้าย "ระวังหมาดุ" เขียนด้วยลายมือ แต่กลับไม่มีเสียงเห่าหอนใดๆ อรินก้าวเข้าไปในบริเวณบ้านอย่างช้าๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวลและความหวังปะปนกัน
เธอเดินไปที่ประตูบ้านที่ดูบอบบาง และเคาะเบาๆ "คุณภัคพลครับ? มีใครอยู่ไหมคะ?"
ความเงียบเข้าปกคลุม เธอเคาะอีกครั้ง และอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ อรินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เธอเดินสำรวจรอบๆ บ้าน พยายามมองลอดหน้าต่างที่สกปรกจนแทบมองไม่เห็นด้านใน
จนกระทั่งเธอเดินไปถึงหลังบ้าน เธอเห็นประตูหลังที่แง้มอยู่เล็กน้อย อรินลังเล แต่สัญชาตญาณบอกให้เธอเข้าไป เธอผลักประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปในบ้าน
ภายในบ้านมืดสลัวและเต็มไปด้วยฝุ่นละออง สิ่งของวางระเกะระกะราวกับไม่มีใครเข้ามาดูแลมานาน เสื้อผ้าเก่าๆ หนังสือพิมพ์กองพะเนิน และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างที่ดูซับซ้อนแต่ก็พังเสียหายวางอยู่ตามมุมห้อง อรินเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงบางอย่างมาจากห้องด้านใน
"ใครน่ะ!" เสียงทุ้มต่ำและห้าวของชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา อรินสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมอง เห็นชายชราผมสีดอกเลา มีหนวดเคราสีขาวรุงรัง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและหวาดระแวง เขากำลังถือไม้เท้าเหล็กอยู่ในมือราวกับจะใช้เป็นอาวุธ
"คุณภัคพลใช่ไหมคะ?" อรินถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นมิตรที่สุด "ฉันชื่ออรินค่ะ ฉันเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูล ฉันต้องคุยกับคุณเรื่องด่วนมากค่ะ"
ภัคพลมองเธอด้วยสายตาที่สงสัยและไม่ไว้วางใจ "นักวิเคราะห์ข้อมูล? คุณมาทำอะไรที่นี่ คุณเป็นคนของพวกมันใช่ไหม!" เขาพูดพร้อมกับยกไม้เท้าขึ้นมาเล็กน้อย
"ไม่ใช่ค่ะ!" อรินรีบปฏิเสธ "ฉันไม่ใช่คนของพวกมัน ฉันบังเอิญไปเจอข้อมูลเกี่ยวกับ 'โครงการฟีนิกซ์' และ 'องค์กรเงามืด' ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังถูกตามล่าอยู่"
ชื่อ "โครงการฟีนิกซ์" และ "องค์กรเงามืด" ดูเหมือนจะทำให้ภัคพลชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเศร้าหมองลงทันที เขาค่อยๆ ลดไม้เท้าลง
"โครงการฟีนิกซ์... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" ภัคพลถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง แววตาของเขามีทั้งความเจ็บปวดและความแค้นที่ซ่อนอยู่
อรินเล่าเรื่องทั้งหมดให้ภัคพลฟัง ตั้งแต่การค้นพบข้อมูลในบริษัท การถูกตามล่า และการทำลายคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอบอกเล่ารายละเอียดทุกอย่างที่เธอจำได้เกี่ยวกับองค์กรเงามืด และความพยายามที่จะเชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
ภัคพลฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและเสียใจที่ไม่อาจปกปิดได้ เมื่ออรินเล่าจบ เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ แล้วถอนหายใจยาว
"ผมรู้มาตลอดว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีคนแบบคุณปรากฏตัวขึ้นมา" ภัคพลพูดเสียงเบา "ผมเสียใจที่เรื่องนี้เกิดขึ้นกับคุณ แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็รู้สึกยินดี"
อรินมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
"ยินดีที่ผมไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป" ภัคพลอธิบาย "ผมเคยเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกหลอกใช้ในโครงการฟีนิกซ์ ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เชื่อว่าเราสามารถพัฒนาศักยภาพของมนุษย์ให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นได้ แต่ผมไม่รู้เลยว่าพวกมันมีแผนการชั่วร้ายอยู่เบื้องหลัง"
ภัคพลเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาให้ฟัง เขาเคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้า ที่ถูกทาบทามให้เข้าร่วมโครงการวิจัยลับของรัฐบาล ซึ่งถูกนำเสนอว่าเป็นโครงการเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและขีดความสามารถของมนุษย์ เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการวิจัยนั้น โดยไม่รู้เลยว่าข้อมูลที่เขาสร้างขึ้นมาถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดอย่างมหันต์
"พวกเขาใช้ความรู้ของผมสร้าง 'อาวุธ' ไม่ใช่ 'ผู้ช่วย' พวกเขาไม่ได้ต้องการยกระดับมนุษย์ แต่ต้องการ 'ควบคุม' มนุษย์" ภัคพลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เมื่อผมรู้ความจริง ผมพยายามเปิดโปง แต่พวกมันแข็งแกร่งเกินไป พวกมันมีอำนาจอยู่ทุกที่ ทั้งในรัฐบาล ในบริษัทใหญ่ๆ ในวงการทหาร ผมถูกตามล่า ถูกใส่ร้าย และต้องหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่หลายปีแล้ว"
ภัคพลเล่าถึงความโหดร้ายขององค์กรเงามืด การทรมาน การล้างสมอง และการเปลี่ยนแปลงมนุษย์ให้กลายเป็นเครื่องจักรที่ทำตามคำสั่ง เขาเล่าถึงเพื่อนร่วมงานหลายคนที่หายสาบสูญไป หรือถูกปิดปากอย่างเงียบๆ
"ผมมีหลักฐานบางอย่าง" ภัคพลพูด "ผมเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัย แต่ผมไม่เคยมีโอกาสที่จะใช้มันเลย เพราะผมอยู่คนเดียว และถูกจับตามองตลอดเวลา"
อรินรู้สึกถึงความหวังที่เพิ่มขึ้นอีกครั้ง หลักฐาน! นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด
"เราต้องร่วมมือกันค่ะคุณภัคพล" อรินเสนอ "คุณมีความรู้ภายในขององค์กร และฉันมีความสามารถในการวิเคราะห์ข้อมูล เราสามารถเปิดโปงพวกมันได้"
ภัคพลเงียบไปชั่วครู่ มองไปที่แววตาแน่วแน่ของอริน เขานึกถึงตัวเองเมื่อครั้งยังหนุ่ม ที่เคยเต็มไปด้วยอุดมการณ์และความมุ่งมั่นเช่นนี้
"มันอันตรายมากนะอริน คุณอาจจะเสียชีวิตได้" ภัคพลเตือน
"ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้พวกมันทำสำเร็จ สิ่งที่พวกมันทำมันเกินกว่าจะให้อภัยได้ ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้ถูกฝังกลบ" อรินตอบด้วยความเด็ดเดี่ยว
ภัคพลถอนหายใจอีกครั้ง เขารู้ว่าหนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็เห็นประกายแห่งความหวังในตัวอริน เธอเป็นคนเดียวที่กล้าเผชิญหน้ากับองค์กรเงามืดอย่างไม่เกรงกลัว
"เอาล่ะ" ภัคพลพูดขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้น เราจะร่วมมือกัน แต่คุณต้องเชื่อฟังผมทุกอย่าง เพราะผมรู้ดีว่าพวกมันทำงานยังไง"
อรินพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"สิ่งแรกที่เราต้องทำคือหาที่ซ่อนที่ปลอดภัยยิ่งกว่านี้ และเราต้องวางแผนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้" ภัคพลกล่าว "ผมมีเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ซ่อนไว้ และมีอุปกรณ์บางอย่างที่ผมเก็บเอาไว้ เราจะใช้มัน"
อรินรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การมีพันธมิตรที่คาดไม่ถึงเช่นภัคพล ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป และความหวังที่จะเปิดโปงความจริงก็ไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไปแล้ว
ภัคพลลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปที่ชั้นหนังสือเก่าๆ และดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เผยให้เห็นกลไกที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง นั่นคือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งสำคัญของพวกเขา
เส้นตายไร้เงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก