ตอนที่ 8 — เผชิญหน้าบอสใหญ่

สถานการณ์ในห้องควบคุมตึงเครียดถึงขีดสุด อรินและภัคพลถูกล้อมรอบด้วยเจ้าหน้าที่พิเศษหลายนาย อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ช่วยลดความร้อนระอุภายในห้อง อรินกำไดรฟ์ข้อมูลแน่นในมือ แววตาแน่วแน่และพร้อมรับมือทุกสถานการณ์

"ข้อมูลที่คุณได้ไปจะถูกลบในไม่กี่นาที และคุณก็จะถูกกำจัดไปพร้อมกับมัน" หนึ่งในเจ้าหน้าที่พิเศษพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือ ก็มีเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ‌"พอได้แล้ว"

ทุกคนในห้องหันไปมอง ประตูห้องควบคุมที่อยู่ด้านในเปิดออก เผยให้เห็นชายสูงวัยคนหนึ่งในชุดสูทสั่งตัดอย่างประณีต ใบหน้าของเขาดูภูมิฐานและใจดี แต่แววตาของเขากลับฉายแววคมกริบและเย็นชา เขาคือ "ท่านประธานศิวัช" ผู้นำสูงสุดขององค์กรเงามืด ​บุรุษผู้เป็นมันสมองเบื้องหลังโครงการฟีนิกซ์ และเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในประเทศ

ศิวัชก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาของเขากวาดมองอรินและภัคพลด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่กลับทำให้รู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

"คุณอริน ช่างน่าประทับใจจริงๆ ที่สามารถเจาะระบบของเราเข้ามาได้ไกลขนาดนี้" ศิวัชกล่าวเสียงนุ่มลึก "และความดื้อรั้นของคุณภัคพล ‍ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง"

ภัคพลมองศิวัชด้วยความโกรธแค้น "แกมันปีศาจศิวัช! แกบิดเบือนความรู้ของฉันไปสร้างหายนะ!"

ศิวัชหัวเราะเบาๆ "หายนะอย่างนั้นหรือภัคพล? ผมกำลังสร้างโลกที่ดีกว่า โลกที่มีระเบียบวินัย โลกที่ไร้ซึ่งความขัดแย้ง ความโลภ ‌และความโง่เขลาของผู้คนทั่วไป"

เขาหันไปมองอริน "คุณอริน ลองจินตนาการดูสิ โลกที่ทุกคนสามารถใช้ศักยภาพของตัวเองได้อย่างเต็มที่ โลกที่อาชญากรรมลดลง ความเหลื่อมล้ำหมดไป ด้วยการ 'ปรับปรุง' ‍และ 'ควบคุม' สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในสมองของมนุษย์ เราจะสร้างสังคมอุดมคติได้"

อรินมองศิวัชด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว "คุณกำลังล้างสมองผู้คน คุณกำลังเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นหุ่นเชิด ​ไร้ซึ่งอิสระในการคิด อิสระในการตัดสินใจ! นั่นไม่ใช่โลกที่ดีขึ้น นั่นคือคุกขนาดใหญ่!"

"นั่นคือมุมมองของผู้ที่ไม่เข้าใจ 'วิสัยทัศน์' " ศิวัชตอบ "มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่สามารถจัดการกับอิสระที่มากเกินไปได้หรอกครับ ​คุณอริน ความสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้นในโลกทุกวันนี้ เป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด สิ่งที่เราทำคือการมอบ 'ทางออก' ที่แท้จริง"

"ทางออกของการกำจัดผู้เห็นต่างงั้นเหรอคะ!" อรินตะโกน "ผู้คนที่หายตัวไปทั้งหมด ​พวกเขาคือ 'เหยื่อ' ของคุณ ไม่ใช่ 'ผู้ร่วมสร้าง' โลกอุดมคติ"

ศิวัชยกยิ้มนิดๆ "การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ย่อมต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอครับคุณอริน และผู้ที่ 'หายไป' เหล่านั้น บางส่วนก็ไม่พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงของเรา ส่วนบางส่วน... ก็เป็นเพียงตัวแปรที่จำเป็นในการทดลอง"

ภัคพลก้าวไปข้างหน้าอย่างเกรี้ยวกราด "แกมันไร้จิตสำนึก! ฉันจะเปิดโปงความจริงให้โลกได้รู้!"

"คุณคิดว่าจะทำได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือภัคพล? คุณออกมาจากเงามืดมานานเกินไปแล้ว และคุณอริน... คุณก็เป็นเพียงแค่ 'นักวิเคราะห์ข้อมูล' ที่บังเอิญไปเจอความลับเท่านั้น ข้อมูลที่คุณมีอยู่ในมือนั้นไร้ความหมาย หากไม่มีใครเชื่อถือคุณ"

"เรามีหลักฐานที่เพียงพอ" อรินยืนยัน "และมีข้อมูลของฉันที่เชื่อมโยงกับความผิดปกติของโกดังของคุณ! มันเป็นหลักฐานที่เชื่อมโยงถึงคุณโดยตรง!"

ศิวัชหัวเราะเบาๆ "คุณคิดว่าแค่นั้นจะพอเหรอครับ? คุณคิดว่าคนในสังคมนี้จะเชื่อเรื่องราวเหนือธรรมชาติเช่นนี้ได้อย่างไร คุณจะถูกมองว่าเป็นคนวิกลจริต หรือไม่ก็เป็นผู้ก่อการร้ายที่พยายามทำลายองค์กรที่น่าเชื่อถือของเรา"

สถานการณ์เริ่มกดดัน อรินรู้ว่าศิวัชกำลังพยายามเล่นสงครามจิตวิทยากับเธอ และเขาก็พูดความจริงบางส่วน ผู้คนอาจจะไม่เชื่อเรื่องราวที่เหลือเชื่อนี้ได้ง่ายๆ

"แต่เราจะพยายาม" ภัคพลกล่าวอย่างหนักแน่น "ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม"

"นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังจะได้รับ" ศิวัชตอบเสียงเรียบ "พาพวกมันไปได้แล้ว จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มีร่องรอย"

เจ้าหน้าที่พิเศษเริ่มเคลื่อนไหว อรินเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ เธอคว้าปืนช็อตไฟฟ้าในมือ

"ฟังนะอริน!" ภัคพลตะโกน "ผมมีแผนสำรอง! ในเซิร์ฟเวอร์หลักของพวกมัน มีข้อมูลสำคัญที่สามารถเปิดโปงแผนการขั้นสุดท้ายของมันได้ ผมเคยทิ้ง 'รหัสปลุก' ไว้เมื่อนานมาแล้ว! ถ้าคุณสามารถเข้าถึงมันได้ คุณจะสามารถส่งข้อมูลทั้งหมดออกไปสู่สาธารณะได้!"

ศิวัชหรี่ตาลง "รหัสปลุก? คุณยังทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นอีกเหรอภัคพล"

แต่ภัคพลไม่สนใจ เขาหันไปมองอริน "คุณจำแผนผังที่เราเคยดูได้ไหม? ห้องเซิร์ฟเวอร์หลักอยู่ชั้นล่างสุด และต้องใช้รหัสพิเศษในการเข้าถึง คุณรู้ว่ารหัสคืออะไร!"

อรินพยักหน้า เธอรู้ว่ารหัสอะไร รหัสนั้นคือ "ฟีนิกซ์" ซึ่งเป็นรหัสที่ภัคพลสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่อาจารย์ของเขา ผู้ที่เชื่อในศักยภาพของมนุษย์อย่างแท้จริง

เจ้าหน้าที่พิเศษเริ่มเข้าประชิดตัว ภัคพลพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง พยายามซื้อเวลาให้ได้มากที่สุด เสียงปืนช็อตไฟฟ้าดังขึ้น และภัคพลก็ล้มลงไป อรินรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นภัคพลบาดเจ็บ แต่เธอไม่มีเวลาจะเสียใจ เธอต้องทำตามแผน

อรินรู้ว่านี่คือโอกาสเดียว เธอต้องเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักอีกครั้ง และต้องส่งข้อมูลออกไปให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เธอตัดสินใจวิ่งหนี ไม่ใช่หนีออกจากศูนย์ปฏิบัติการ แต่หนีลงไปยังชั้นล่างสุด ตรงไปยังห้องเซิร์ฟเวอร์หลักที่ภัคพลบอกไว้

"จับมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!" ศิวัชตะโกนเสียงกร้าว

อรินวิ่งสุดกำลัง หลบหลีกกระสุนที่พุ่งเฉียดมา เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่พิเศษดังไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด เธอต้องแข่งกับเวลา แข่งกับความตาย และแข่งกับแผนการอันชั่วร้ายขององค์กรเงามืด

ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเส้นตายของเธอใกล้เข้ามาทุกที