ตอนที่ 15 — ปากเหวของต้อย

ต้อยจ้องมองช้างด้วยสายตาเย็นชาจนช้างรู้สึกหนาวสันหลังวาบ แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก แต่บางครั้งต้อยก็มีรัศมีของความน่ากลัวที่แผ่ออกมาได้น่าขนลุก โดยเฉพาะเวลาที่เขาโมโหจริง ๆ และนี่ก็เป็นหนึ่งในครั้งที่เลวร้ายที่สุด ต้อยไม่ส่งเสียงเอะอะ ไม่โวยวายด้วยคำหยาบคาย ‌ไม่มีแม้แต่การกระฟัดกระเฟียดที่เคยเป็นเอกลักษณ์ยามไม่พอใจ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ช้างรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าปากเหวที่พร้อมจะกลืนกินเขาทุกเมื่อ

“ฉันไม่ได้โทษนายทุกเรื่องหรอกช้าง” ต้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับแฝงด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกกว่าคำตะโกนใด ๆ “ฉันโทษนายแค่เรื่องเดียว... เรื่องที่นายไม่เคยเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองเลยสักครั้ง”

ช้างอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดจุกอยู่ในลำคอ ​เมื่อเห็นแววตาของต้อยที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจนยากจะบรรยาย ภาพเพื่อนสนิทที่มักจะเฮฮา ร่าเริง และมีพลังงานล้นเหลือราวกับเด็กสิบขวบ บัดนี้กลับดูแก่ลงไปหลายปี ผิวใต้ตาคล้ำ ดวงตาแดงก่ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ และริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มบ่อยครั้งกลับเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงไร้อารมณ์

“นายพูดว่านายพยายามเพื่อฉัน” ‍ต้อยพูดต่อ พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องรับแขกที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิรบย่อม ๆ เศษซากของสิ่งประดิษฐ์พิสดารที่ยังไม่ได้เก็บกวาดเกลื่อนกลาด ผ้าพลาสติกคลุมเฟอร์นิเจอร์บางส่วนที่รอดพ้นจากการทำลาย ‌ลวดไฟที่ระโยงระยาง และกลิ่นไหม้จาง ๆ ที่ยังคงติดอยู่ในอากาศ “นายบอกว่านายพยายามจะยกระดับคุณภาพชีวิตของฉัน... แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือสภาพอพยพอย่างที่นายว่านั่นแหละ”

ต้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือที่วางอยู่บนหน้าขาบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาว “รู้ไหมช้าง... ‍ตั้งแต่ฉันรู้จักนายมา ฉันไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุขเลยสักวันเดียว”

ช้างรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางอก คำพูดนั้นแรงกว่าการถูกด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายใด ๆ เสียอีก

“นายจำตอนที่เราอยู่ประถมได้ไหม? ตอนที่นายพยายามสร้าง ‘รองเท้าเพิ่มความเร็ว’ ด้วยการติดสปริงจากเบาะรถมอเตอร์ไซค์เก่า ​ๆ เข้าไปใต้รองเท้าผ้าใบของฉัน ผลลัพธ์คือฉันต้องเข้าเฝือกเป็นเดือนเพราะเอ็นข้อเท้าอักเสบ แถมยังถูกครูตีเพราะวิ่งชนกระถางต้นไม้หน้าห้องสมุดพังหมด” ต้อยเล่าด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ แต่แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดที่ช้างเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

“หรือตอนที่เราอยู่มัธยม... ‘เสื้อกันร้อนพลังงานแสงอาทิตย์’ ที่นายติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่กับพัดลมระบายความร้อนตัวเล็ก ​ๆ ลงบนเสื้อแจ็กเก็ตของฉัน แล้วผลคือระบบลัดวงจรตอนที่เรากำลังเดินผ่านงานวัดไฟลุกท่วมตัวฉันกลางฝูงชน จนคนเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นโชว์การแสดงควงกระบองไฟ” ต้อยพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับบิดเบี้ยวจนน่ากลัว “ฉันต้องโกนผมทิ้งไปครึ่งหัวเพราะมันไหม้เกรียมหมด แถมยังได้แผลไหม้ระดับสองมาเป็นของที่ระลึกอีก”

ช้างก้มหน้า ​ไม่กล้าสบตาเพื่อนสนิท เขารู้สึกผิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความทรงจำเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขามักจะมองว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นบทเรียนที่ทำให้เขาพัฒนา ‘แฮก’ ของเขาให้ดียิ่งขึ้น แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะทิ้งรอยแผลเป็นทั้งทางกายและใจไว้ให้ต้อยมากมายขนาดนี้

“แล้วตอนที่นายบอกว่าอยากจะ ‘ยกระดับ’ การดื่มกาแฟของฉัน ด้วยการสร้างเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติที่เชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟน” ต้อยชี้ไปที่ซากปรักหักพังของเคาน์เตอร์ครัวที่ยังคงมีคราบกาแฟแห้งกรังติดอยู่ “นายจำได้ไหมว่านายพูดอะไร? นายบอกว่า ‘แค่กดปุ่มเดียว นายก็จะได้กาแฟรสเลิศพร้อมเสิร์ฟถึงมือ โดยไม่ต้องเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว’ แต่สิ่งที่ฉันได้คือเครื่องชงกาแฟที่ระเบิดใส่หน้าตอนตีห้าครึ่ง ท่อน้ำที่รั่วจนน้ำท่วมห้องครัว และค่าซ่อมแซมที่ไม่รู้ว่าจะต้องจ่ายอีกเท่าไหร่”

ต้อยยืนขึ้น เขาก้าวเดินไปหาช้างช้า ๆ ด้วยดวงตาที่จับจ้องไม่กะพริบ ทำให้ช้างต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่รู้ตัว

“นายบอกว่านายพยายามจะ ‘เพิ่มอรรถรส’ ในการรับชมโทรทัศน์ของฉันด้วยระบบโฮมเธียเตอร์แบบ ‘มิติใหม่’ ที่นายออกแบบให้โทรทัศน์สามารถเลื่อนขึ้นลงได้ตามอารมณ์เพลง” ต้อยพูดเสียงต่ำ “แต่ผลคือโทรทัศน์จอแบนของฉันกลายเป็นจอแตกละเอียด เพราะสายเคเบิลพันกันแล้วดึงจอหล่นลงมาตอนที่ฉันกำลังดูซีรีส์ที่ชอบที่สุดอยู่”

ลมหายใจของต้อยเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่เก็บกดมานานเริ่มทะลักออกมา “แล้วโต๊ะทำงานของฉันล่ะช้าง? นายบอกว่ามัน ‘ไม่เหมาะสม’ กับการทำงานในยุคดิจิทัล นายเลยคิดค้น ‘โต๊ะทำงานอัจฉริยะ’ ที่สามารถแปลงร่างเป็นเตียงนอนหรือแม้แต่พื้นที่ออกกำลังกายได้ด้วยคำสั่งเสียง นายจำได้ไหม?”

ช้างพยักหน้าหงึกหงักอย่างอ่อนแรง

“แล้วมันหายไปไหนแล้วล่ะ? โต๊ะทำงานอัจฉริยะของนายเนี่ย! มันหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย หลังจากที่นายพยายามจะ ‘อัปเดตเฟิร์มแวร์’ แล้วมันก็ส่งเสียงดังลั่นก่อนที่จะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วจู่ ๆ ก็ยุบตัวลงไปในช่องกำแพงที่นายเพิ่งเจาะเพื่อติดตั้งระบบใหม่! ฉันต้องทำงานบนพื้นห้องมาเป็นเดือน ๆ แล้วนะช้าง!” เสียงของต้อยเริ่มมีแรงขึ้น แต่ก็ยังคงห่างไกลจากการตะโกนโวยวายตามปกติของเขา

“ฉันต้องทนอยู่กับกลิ่นไหม้ในห้องครัว ต้องระมัดระวังทุกครั้งที่เดินเข้าห้องน้ำเพราะระบบ ‘ทำความสะอาดตัวเอง’ ที่นายติดตั้งไว้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วยังคงปล่อยน้ำออกมาเป็นระยะ ๆ จนพื้นเปียกตลอดเวลา ต้องนอนบนโซฟาที่ยุบตัวเพราะระบบนวดอัตโนมัติที่นายเพิ่งติดตั้งเมื่อคืนพังคาสภาพเดิม” ต้อยหยุดหายใจ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของช้าง “นี่คือนวัตกรรมที่นายภาคภูมิใจงั้นเหรอ? นี่คือการยกระดับคุณภาพชีวิตของฉันงั้นเหรอ? นายว่าฉันควรจะรู้สึกขอบคุณนายใช่ไหม?”

ช้างส่ายหน้าช้า ๆ เขาไม่มีคำพูดใด ๆ จะโต้แย้ง ต้อยพูดถูกทุกอย่าง เขามองเห็นแต่ความสำเร็จที่กำลังจะมาถึง ไม่เคยคิดถึงผลกระทบในระยะยาว ไม่เคยคิดถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของต้อยเลย

“แจ้งความ” ต้อยทวนคำอีกครั้ง เสียงของเขาเย็นยะเยือกจนช้างขนลุกซู่ “ฉันไม่ได้แค่พูดเล่น ๆ ช้าง ฉันจริงจังกับมัน”

“ต้อย... นายจะแจ้งความจับเพื่อนสนิทของนายจริง ๆ เหรอ?” ช้างเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าซีดเผือด

“ไม่” ต้อยตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน “ฉันจะแจ้งความเรื่องความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทรัพย์สินในห้องชุดนี้ ฉันจะแจ้งความเรื่องการก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น และฉันจะแจ้งความเรื่องการละเมิดข้อตกลงการเช่าที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามดัดแปลงโครงสร้างหรือระบบภายในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ”

ช้างเบิกตากว้าง เขารู้ว่าต้อยไม่ได้ขู่เล่น ๆ อีกต่อไปแล้ว การแจ้งความเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย มันหมายถึงค่าปรับมหาศาล ค่าซ่อมแซมที่เขาต้องรับผิดชอบทั้งหมด และที่สำคัญที่สุดคือ... เขาอาจจะต้องย้ายออกจากห้องนี้ไปในที่สุด

“แต่นายก็รู้ว่าฉันไม่มีเงินเยอะแยะขนาดนั้น” ช้างพยายามอ้อนวอน “ฉันแค่... ฉันแค่คิดว่ามันจะดีกว่านี้”

“ฉันรู้ช้าง ฉันรู้ดีกว่าใครว่านายเป็นคนยังไง” ต้อยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “และนั่นแหละคือปัญหา นายคิดแต่เรื่องของตัวเอง คิดว่าตัวเองเจ๋ง คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น ไม่เคยฟังใคร ไม่เคยคิดถึงผลกระทบที่มันจะตามมา”

“ฉันจะรับผิดชอบเอง” ช้างรีบพูดขึ้นทันที “ฉันจะซ่อมทุกอย่าง ฉันจะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันสัญญา!”

ต้อยมองช้างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ซ่อมเหรอ? นายจะซ่อมยังไง? นายจะซ่อมด้วย ‘แฮก’ อันไหนของนายอีก? แฮกที่ทำให้เครื่องชงกาแฟระเบิด? แฮกที่ทำให้ท่อน้ำรั่ว? หรือแฮกที่ทำให้โต๊ะทำงานหายไปในกำแพง?”

“ไม่! คราวนี้จะไม่เหมือนเดิม” ช้างรีบปฏิเสธ เขาต้องหาทางออกให้ได้ ต้องทำให้ต้อยเชื่อ ต้องกอบกู้สถานการณ์นี้ให้กลับคืนมา “ฉันจะคิดค้น ‘แฮก’ ที่ดีที่สุด แฮกที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ในคราวเดียว แฮกที่จะพิสูจน์ให้นายเห็นว่าความคิดของฉันมันไม่ได้ไร้สาระ!”

ต้อยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเหนื่อยหน่ายและสมเพชตัวเองมากกว่าที่จะขบขัน

“ช้าง... นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ปัญหาทั้งหมดมันเกิดจาก ‘แฮก’ ของนายเอง นายจะใช้ ‘แฮก’ มาแก้ปัญหาที่เกิดจาก ‘แฮก’ อีกทีเนี่ยนะ?”

“แต่คราวนี้มันจะไม่เหมือนเดิม!” ช้างยืนยัน เขาเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง แต่ในความสิ้นหวังนั้นกลับมีประกายความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว เขารู้สึกเหมือนเจอทางออก เหมือนเจอแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ “ฉันต้องใช้พลังงานที่เหนือกว่า ใช้หลักการที่ซับซ้อนกว่า ใช้... ใช้หลักการของธรรมชาติ!”

ต้อยมองช้างด้วยสายตาที่เริ่มกลับมามีความหวาดระแวงอีกครั้ง เขารู้ดีว่าเมื่อใดที่ช้างเริ่มพูดถึง “หลักการของธรรมชาติ” หรือ “พลังงานที่เหนือกว่า” นั่นมักจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า

“นายจะทำอะไรอีก?” ต้อยถามเสียงแข็ง

“ฉัน... ฉันจะใช้ ‘พลังงานทดแทน’ ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและทรงพลังที่สุดในโลกมาจัดการกับความโกลาหลทั้งหมดนี้” ช้างพูดด้วยแววตาเป็นประกายอีกครั้ง ราวกับว่าความผิดหวังเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น “ฉันจะสร้างระบบ ‘ฟื้นฟูสภาพห้องอัจฉริยะ’ ที่จะซ่อมแซมทุกอย่างให้กลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบภายในชั่วข้ามคืน!”

ต้อยอ้าปากค้าง สมองของเขาประมวลผลคำพูดของช้างอย่างรวดเร็ว ระบบฟื้นฟูสภาพห้องอัจฉริยะ? พลังงานทดแทน? ชั่วข้ามคืน? นี่มันฟังดูอันตรายกว่าทุกอย่างที่ช้างเคยทำมาเสียอีก

“แต่จะทำยังไง? นายจะเอาพลังงานจากที่ไหนมาใช้?” ต้อยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความไม่แน่ใจและความหวาดกลัว

ช้างยิ้มกว้าง “นายจำได้ไหมว่าฉันเคยพูดถึงการใช้ ‘พลังงานชีวภาพ’ ที่มาจากปฏิกิริยาของจุลินทรีย์บางชนิด? หรือการใช้ ‘พลังงานลม’ ขนาดเล็กที่สามารถกักเก็บพลังงานได้มหาศาล?”

“นายจะเอาเครื่องปั่นไฟพลังงานลมมาตั้งในห้องเราเนี่ยนะ!” ต้อยแทบจะกรีดร้อง

“ไม่ใช่แค่ลม” ช้างส่ายหน้าอย่างใจเย็น “ฉันคิดว่าฉันเจอ ‘แหล่งพลังงานบริสุทธิ์’ ที่ยังไม่มีใครค้นพบ มันอยู่ใกล้ตัวเรามาก และมันสามารถสร้างพลังงานได้มหาศาลจนสามารถย้อนเวลาการเสื่อมสภาพของสิ่งของได้เลยทีเดียว”

ต้อยมองช้างด้วยความไม่เข้าใจและกังวลอย่างหนัก แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม ช้างก็หันหลังเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ เขาดึงหนังสือเล่มหนาที่เต็มไปด้วยสูตรเคมีและฟิสิกส์ประหลาด ๆ ลงมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแห่งอัจฉริยะที่กำลังจะสร้างหายนะครั้งใหม่

“มันคือ ‘พลังงานแห่งการเปลี่ยนแปลง’ ต้อย” ช้างพึมพำกับตัวเองขณะที่นิ้วมือไล่ไปตามสูตรที่ซับซ้อน “ฉันแค่ต้องหาสารตั้งต้นที่เหมาะสม และตัวเร่งปฏิกิริยาที่แม่นยำที่สุดเท่านั้น”

จู่ ๆ ช้างก็หยุดมือลง ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับเพิ่งค้นพบสมบัติล้ำค่า เขามองไปที่ตู้เย็นในครัว แล้วก็กลับมามองที่หนังสือสลับกันไปมา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ชวนขนลุก

“ฉันเจอแล้ว!” ช้างตะโกนลั่นห้องด้วยความดีใจ “สารตั้งต้นที่สมบูรณ์แบบ!”

ต้อยมองตามสายตาช้างไปยังตู้เย็น เขานึกถึงสิ่งที่เขามักจะเก็บไว้ในนั้นเสมอ เพื่อสุขภาพที่ดีและเพื่อประหยัดเงินในแต่ละเดือน แล้วความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แล่นไปทั่วร่าง

“นายกำลังพูดถึง... อะไร?” ต้อยถามเสียงแผ่ว พยายามไม่คิดถึงภาพอาหารสดบางอย่างที่เขากำลังหมักไว้ในตู้เย็น

ช้างไม่ตอบ แต่เขารีบวิ่งตรงไปที่ตู้เย็น เปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว และคว้าเอาโหลแก้วขนาดใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีเข้มข้นที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่กำลังหมักบ่มส่งกลิ่นเปรี้ยวปนฉุนออกมา

มันคือ ‘กิมจิโฮมเมด’ ที่ต้อยตั้งใจหมักเองกับมือมาเป็นเวลาสามเดือนเต็ม!

“นี่แหละ!” ช้างชูโหลกิมจิขึ้นเหนือหัวด้วยความภาคภูมิใจ “สารตั้งต้นที่ดีที่สุด! จุลินทรีย์เหล่านี้มีพลังงานแฝงมหาศาล! แค่เติมตัวเร่งปฏิกิริยาอีกนิดหน่อย... ห้องของเราก็จะกลับมาเหมือนใหม่ในพริบตา!”

ต้อยมองโหลกิมจิในมือช้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี กลิ่นเปรี้ยวปนฉุนของกิมจิที่โชยออกมาทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ แต่ความกลัวที่แท้จริงคือสิ่งที่ช้างกำลังจะทำ

กิมจิโฮมเมดของเขา... กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหายนะครั้งใหม่!

“ช้าง! หยุดนะ! นั่นมัน... กิมจิของฉัน!” ต้อยพุ่งตัวเข้าไปหาช้าง แต่ช้างกลับวิ่งหลบไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“ไม่ทันแล้วต้อย!” ช้างหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ ‘แฮกฟื้นฟูห้องมหัศจรรย์ด้วยพลังกิมจิ’ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว! เตรียมตัวพบกับห้องใหม่เอี่ยมได้เลยเพื่อน!”

ต้อยกรีดร้องสุดเสียงขณะที่ช้างคว้าเอาชามใบใหญ่มา และเทกิมจิทั้งหมดลงไป พร้อมกับหยิบขวดน้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำที่วางอยู่ใกล้มือเทตามลงไปผสมโดยไม่ลังเล... ดวงตาของต้อยเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาทำได้แค่ยืนมองขณะที่ของเหลวสีเขียวเข้มในชามเริ่มส่งฟองอากาศฟู่ฟ่า และควันสีขาวขุ่นเริ่มลอยโชยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นเปรี้ยวฉุนของกิมจิผสมกับกลิ่นสารเคมีรุนแรงจนแสบจมูก แสบตาไปหมด... นี่มันไม่ใช่แค่ห้องที่จะพังอีกต่อไปแล้ว!